Μεγαλώνοντας στο τέλος της "χρυσής εποχής" της Βηθλεέμ, η Leila Sansour χρειάστηκε ένα κινηματογραφικό project διάρκειας 10 ετών για να κατανοήσει την αλήθεια πίσω από τον μύθο της μικρής πόλης.
Τι συμβαίνει τελικά στη βιβλική πόλη; Το "σύνδρομο της Βηθλεέμ" γοητεύει τους κατοίκους και τους επισκέπτες. Η ειδική της μάλιστα σχέση με την Ιερουσαλήμ τους κάνει όλους να πιστεύουν ότι είναι παρόμοιες.
Είναι, όπως σημειώνει, σαν δίδυμες πόλεις. Μόλις 6 μίλια μακριά από την Ιερουσαλήμ, η Βηθλεέμ ήταν πάντα κοντά στο κέντρο εξουσίας, αλλά και αρκετά μακριά για να απολαμβάνει ένα βαθμό ελευθερίας που της επέτρεπε να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο.
Εξαιτίας αυτής της ελευθερίας της διαμόρφωσε τη δική της ταυτότητα. Οι Φραγκισκανοί μοναχοί έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην ιστορία. Η αποστολή τους στη Βηθλεέμ, όπως και σε άλλα μέρη της Παλαιστίνης, ήταν προκειμένου να διασφαλιστούν τα θρησκευτικά μνημεία της χριστιανικής πίστης.
Αισθανόμενοι την εύθραυστη φύση του καλωσορίσματός τους σε μια περιοχή που κυβερνιέται από μουσουλμανικό χαλιφάτο, οι Φραγκισκανοί προσπάθησαν να ενισχύσουν την παρουσία τους στους Αγίους Τόπους με σφυρηλάτηση στενότερων δεσμών με τη μητρική χριστιανική κοινότητα της Βηθλεέμ.
Άνοιξαν σχολεία και εργαστήρια και άρχισαν να παράγουν λατρευτικά αντικείμενα με το brand "Made in the Holy Land".
Οι πρώτοι ευνοούμενοι ήταν οι ίδιοι οι μοναχοί, αλλά από τον 18ο αιώνα οι ντόπιοι οργάνωσαν εξέγερση και άρχισαν να σφυρηλατούν τις δικές τους εμπορικές διαδρομές με ταξίδια και ίδρυση γραφείων στη Ρωσία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Μέχρι τον 19ο αιώνα, ενώ το εμπόριο σουβενίρ από τη Βηθλεέμ ήταν στην κορύφωσή του, το μικρό αστικό κέντρο της Μέσης Ανατολής έγινε εξαιρετικά πληθωρικό.
Το όνομα Βηθλεέμ τους έδωσε μια αίσθηση δικαιώματος και όλοι τους αγωνίζονταν να παράγουν ολοένα και πιο περίπλοκα και εξελιγμένα σχέδια.
Η παραγωγή τους έγινε τόσο περιζήτητη που όλα τα προϊόντα που πωλούνταν στην Ιερουσαλήμ, τη Συρία και τον Λίβανο παράγονταν στη Βηθλεέμ αν έφεραν την ένδειξη "Made in the Holy Land".
Το εμπόριο σύντομα μετατράπηκε σε μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων που έφερε στην πόλη τεράστιο πλούτο, μοναδικές παγκόσμιες διασυνδέσεις και ευρεία προοπτική.
Στους ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας στη Βηθλεέμ αρέσει να θυμούνται τη χρυσή εποχή της μικρής πόλης.
Οι νεότεροι εξακολουθούν να απολαμβάνουν τον πλούτο, να έχουν εξαιρετικές ευκαιρίες εκπαίδευσης, ενώ κληρονόμησαν και τη φιλοδοξία των μεγαλύτερων. Ωστόσο, η ελευθερία και οι ευκαιρίες που ίσχυαν αποτελούν παρελθόν.
Η Leila Sansour μεγάλωσε υπό την άμεση ισραηλινή κατοχή και κάθε κίνηση που έκαναν έπρεπε ν εγκριθεί από τον στρατό. Δεν είχαν τη δυνατότητα να μετακινούνται από πόλη σε πόλη, πόσω μάλλον να συμμετέχουν σε εμπορικές δραστηριότητες.
Αυτό μέχρι τη δεκαετία του 1970. Στη δεκαετία του 1980, οι περιορισμοί είχαν διεισδύσει σε κάθε πτυχή της ζωής τους.
Οι ιστορίες των γερόντων ήταν γραφτό, όπως εξηγεί, να τους κρατήσουν σε εγρήγορση. "Ήθελαν να ξέρουμε τι μας αρνούνταν και τι κάνουμε.
Έχω το σύνδρομο της Βηθλεέμ και πιστεύω στο brand αυτής της μικρής πόλης. Αν μπορούμε να πετύχουμε να πούμε την ιστορία μας σε εκατομμύρια ανθρώπους, θα μπορούσαμε ακόμα και να επαναφέρουμε την τύχη του παρελθόντος.
Αυτή τη φορά όμως δεν ψάχνουμε για διαμάντια και χρυσό, αλλά την ελευθερία της μετακίνησης και της αυτοδιάθεσης".
Πηγή: Guardian
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!