Το τι οδήγησε τον Νίκο Ρωμανό στον δρόμο της παραβατικότητας, είναι λίγο – πολύ γνωστό. Η εν ψυχρώ δολοφονία του «κολλητού» του Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, πριν από έξι ακριβώς χρόνια, στάθηκε η αφορμή για το παιδί αυτό να ακολουθήσει τον δρόμο που ακολούθησε.
Όσο για τις αιτίες, αυτές μπορούν να αναζητηθούν (και) στο οικογενειακό περιβάλλον του, αν κρίνει κανείς και από την εν γένει στάση των γονιών του, που χαρακτηρίζουν τώρα το παιδί τους πολιτικό κρατούμενο.
Ωστόσο, είναι προφανές ότι ο Νίκος Ρωμανός δεν είναι πολιτικός κρατούμενος, αφού δεν διώκεται και δεν βρίσκεται στη φυλακή για τις (όποιες) ιδέες του.
Είναι ποινικός κρατούμενος, καταδικασμένος για διάπραξη ληστείας και, βρισκόμενος στη φυλακή, πληρώνει το τίμημα μιας αξιόποινης πράξης που διέπραξε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Επίσης είναι προφανές ότι αυτό το παιδί δεν είναι επί της ουσίας αναρχικός, καθώς ουδείς αυθεντικός αναρχικός αναγνωρίζει εμπράκτως την οποιαδήποτε μορφής κρατική δομή. Πόσο μάλλον να προσφεύγει στο κράτος για να διεκδικήσει το απόλυτο δικαίωμα του να σπουδάσει.
Διότι, αναμφισβήτητα, ο Νίκος Ρωμανός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να σπουδάσει και στην κατεύθυνση αυτή η πολιτεία θα πρέπει να τον βοηθήσει. Όπως πρέπει να βοηθήσει ανάλογα και όλα τα παιδιά, όλους τους νέους ανθρώπους, που βρίσκονται στη φυλακή και θέλουν να μορφωθούν, να συνεχίσουν τη ζωή τους, και να επανενταχθούν κάποια στιγμή στην κοινωνία.
Αυτός, άλλωστε, (υποτίθεται ότι) είναι και ο αντικειμενικός σκοπός του σωφρονιστικού συστήματος. Έτσι δεν είναι;
Από την άποψη αυτή, θα πρέπει να βοηθήσουμε τον Νίκο Ρωμανό, όχι απλώς να σπουδάσει, αλλά να επιστρέψει στην κοινωνία όπου ανήκει, ως ένας χρήσιμος και παραγωγικός άνθρωπος.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι στην κατεύθυνση αυτή, δυστυχώς, δεν οδηγεί και η συμπεριφορά των γονιών του…
Thebest.gr
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!