Tι αποκάλυψαν οι συνομιλίες - ντοκουμέντο στο μαύρο κουτί του "Νοrman Atlantic"

Αποκαλυπτικές σχετικά με το τι συνέβη το μοιραίο βράδυ της τραγωδίας στο Νorman Atlantic είναι οι συνομιλίες που έχουν καταγραφεί στο μαύρο κουτί και φέρνει στη δημοσιότητα η Realnews. Tα ηχητικά ντοκουμέντα που έχουν απομαγνητοφωνηθεί μέχρι τώρα,φωτίζουν σημαντικές πτυχές της ναυτικής τραγωδίας και δημιουργούν σοβαρά ερωτηματικά.

Σοβαρές ενδείξεις ότι το Norman Atlantic ταξίδευε το μοιραίο βράδυ στην Αδριατική με το σύστημα πυρανίχνευσης κλειστό προκύπτουν από τις συνομιλίες γέφυρας και πληρώματος που έχουν καταγραφεί στο μαύρο κουτί του πλοίου. Τα ηχητικά ντοκουμέντα που έχουν απομαγνητοφωνηθεί ως τώρα και έχει στη διάθεσή της η Real News, φωτίζουν τη ναυτική τραγωδία που συγκλόνισε την Ελλάδα και την Ιταλία στις 28 Δεκεμβρίου του 2014.

Όπως προκύπτει , η πυρανίχνευση είχε πιθανότατα απενεργοποιηθεί γιατί οι μηχανές ορισμένων φορτηγών ήταν αναμμένες κι έβγαινε καπνός που θα μπορούσε να σημάνει συναγερμό στο πλοίο. Αυτή είναι και η εκτίμηση του Ιταλού δικηγόρου Τσεζάρε Μπουλγκερόνε που αναφέρεται μιλώντας στην “R” στην επίμαχη συνομιλία :«Υπάρχει μία καταγραφή στην οποία καταλαβαίνει κανείς πολύ καθαρά ότι ο επικεφαλής καταστρώματος ακούγεται να ρωτάει γιατί βγαίνει καπνός από το εσωτερικό του καταστρώματος και του απαντάνε οι ναύτες «κανένα πρόβλημα μια μηχανή φορτηγού είναι αναμμένη». Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο που μας λέει ότι για τους ναύτες και για τους επικεφαλής, στο πλοίο είναι φυσιολογικό ένα φορτηγό να έχει αναμμένη τη μηχανή κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Κάτι που όλοι γνωρίζουμε ότι για λόγους ασφαλείας δεν πρέπει να γίνεται. Άρα μπορούμε να συμπεράνουμε γιατί το σύστημα πυρανίχνευσης του πλοίου δε λειτούργησε. Υποψιαζόμαστε ότι πιθανότατα το είχαν κλείσει για να μην δώσει λάθος συναγερμό».

Το πλοίο μετέφερε φορτηγά ψυγεία που δεν είχε τη δυνατότητα να τροφοδοτήσει με ηλεκτρική ενέργεια γι’ αυτό άναβαν τις μηχανές, ώστε να μη χαλάσουν τα προϊόντα τους όπως εξηγεί ο δικηγόρος Κρίτων Μεταξόπουλος , ο οποίος εκπροσωπεί μεγάλο αριθμό επιζώντων και συγγενών θυμάτων. « Όπως προκύπτει από τα έως τώρα στοιχεία, η γέφυρα γνώριζε εκ των προτέρων ότι μεταφέρονται φορτηγά για τα οποία δεν επαρκεί η ηλεκτρική ενέργεια του πλοίου και ότι θα άναβαν τις μηχανές ακυρώνοντας την πυρανίχνευση. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, πρόκειται για εγκληματική αμέλεια , αν όχι για ενδεχόμενο δόλο» λέει ο κ. Μεταξόπουλος. Tην ίδια ώρα από τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες προκύπτει ότι και το σύστημα πυρόσβεσης ήταν εκτός λειτουργίας αφού από τους σωλήνες αντί για νερό έβγαινε καπνός.



SOS μονο στα Ιταλικά

Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο που αποκαλύπτεται από το μαύρο κουτί είναί ότι ο Ιταλός καπετάνιος του Norman Atlantic Αρτζίλιο Τζιακομάτσι , όταν αντιλήφθηκε ότι το πλοίο φλέγεται και εκατοντάδες ζωές κρέμονται από μία κλωστή, εξέπεμψε σήμα κινδύνου (s.o.s) μόνο στην Ιταλική γλώσσα. «Είναι πολύ περίεργο που αντί να καλέσει για βοήθεια απ’ όλες τις γειτονικές χώρες, σύμφωνα με τους ναυτικούς κανόνες, σήμανε συναγερμό SOS στα ιταλικά και όχι στα αγγλικά, ενώ το πλοίο βρισκόταν πολύ κοντά στις αλβανικές ακτές. Ζήτησε δηλαδή βοήθεια μόνο από την ιταλική λιμενική αρχή. Η πιο πιθανή εξήγηση γι’ αυτή του την πράξη είναι ότι η επιχείρηση διάσωσης θα κόστιζε λιγότερο στην εταιρεία. Για μένα αυτό είναι ένα πολύ κρίσιμο σημείο που θα πρέπει να αποσαφηνιστεί» λέει ο κ. Μπουλγκερόνε.

Αυτή η απόφαση του καπετάνιου θα βαρύνει στο δικαστήριο καθώς πιθανότατα να αποδοθεί δόλος εκτιμά ο δικηγόρος Στέφανο Μπερτόνε, συνεργάτης Ελβετικής νομικής εταιρίας που εκπροσωπεί επιβαίνοντες. «Σε ότι αφορά γιατί ο καπετάνιος σήμανε SOS στα ιταλικά αυτό είναι κάτι που πρέπει να διερευνηθεί» σημειώνει ο Ιταλός νομικός και συνεχίζει: «Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες αντί να σκεφτεί την ασφάλεια των επιβατών, σκέφτηκε άλλα οικονομικά ζητήματα που έχουν να κάνουν με την εταιρεία ή να «καλύψει» πιθανές ελλείψεις στο συστήματα ασφαλείας του πλοίου. Ακόμη δεν υπάρχουν αποδείξεις αλλά αν όντως αποδειχτεί ότι γι’ αυτούς τους λόγους εξέπεμψε SOS στα ιταλικά τότε μιλάμε για δόλο και θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε σχεδόν ότι ήθελε να οδηγήσει στο θάνατο τους επιβάτες. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Θα ήταν πραγματικά εγκληματικό και θα έπρεπε να επιβληθεί η μεγίστη των ποινών» .



Χωρίς γιατρό

Εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι ο Ιταλός καπετάνιος, αναφέρει στο σήμα κινδύνου κατά πολύ μικρότερο αριθμό επιβαινόντων , από αυτούς που βρίσκονταν στο πλοίο. «Είναι αδιανόητο ο πλοίαρχος να κάνει λόγο για 411 επιβάτες τη στιγμή , ενώ έχει αποδειχθεί ότι μετέφερε περισσότερους από 500  Η είχε πλήρη άγνοια για το τι συνέβαινε στο πλοίο του ή ήθελε να αποφύγει τις συνέπειες γιατί με περισσότερους από 500 ήταν υποχρεωμένος να έχει γιατρό» σημειώνει ο Κρίτων Μεταξόπουλος. Μέχρι τώρα έχουν απομαγνητοφωνηθεί ελάχιστα λεπτά από τις συνομιλίες 14 ωρών που έχουν καταγραφεί συνολικά στο μαύρο κουτί. Η διαδικασία συνεχίζεται αύριο Δευτέρα και οι δικηγόροι που χειρίζονται την υπόθεση εκτιμούν ότι θα φωτιστούν όλες οι πτυχές της τραγωδίας.

Norman Atlantic: Πήραν τηλέφωνο από την εφορία στο σπίτι αγνοούμενου και απειλούσαν!

Τι κι αν τους είπαν ότι ο άνθρωπος που ψάχνουν είναι μεταξύ των 9 ελλήνων αγνοούμενων του Norman Atlantic. Προφανώς η επαγγελματική συνείδηση των συγκεκριμένων εφοριακών, "κατάπιε" το ίχνος ανθρωπιάς που μπορεί να είχαν.
Πρόσφατα, σύμφωνα με την Espresso, η σύζυγος του αγνοούμενου Έλληνα επιβάτη του Norman Atlantic, Ιωάννη Συμεωνίδη, δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από την εφορία. Ο υπάλληλος ζητούσε επιτακτικά να μιλήσει με τον αγνοούμενο για να τον ενημερώσει ότι τον ψάχνει η εφορία. Μάλιστα επειδή δεν αστειευόταν καθόλου ο υπάλληλος είπε ότι αν δεν διεκπεραιώσει τις οικονομικές υποχρεώσεις του θα τον σύρουν στα δικαστήρια! Όχι παίζουμε! Χωρίς να πάρει ανάσα ο υπάλληλος, είπε ότι σύντομα θα τους έρθει και γραπτή ειδοποίηση.

Η οικογένεια περνάει το δράμα της, έχει χάσει τον άνθρωπό της και πέρα του ότι πρέπει να αποδεικνύει συνεχώς εγγράφως ότι ο άνθρωπος αγνοείται, έχει να κάνει και με το λιγότερο αγενείς υπαλλήλους!

ΠΗΓΗ: ESPRESSO

Norman Atlantic: Τρεις μήνες μετά, 9 αγνοούμενοι ακόμα

Επί τρεις μήνες τώρα ζουν την ίδια αγωνία, αφού οι δικοί τους άνθρωποι παραμένουν στον κατάλογο των αγνοουμένων του «Norman Atlantic».

Εννέα οικογένειες εξακολουθούν να περιμένουν απαντήσεις όχι μόνο για την πυρκαγιά και τη δραματική περιπέτεια που ακολούθησε για τους επιβάτες του μοιραίου επιβατηγού-οχηματαγωγού τα ξημερώματα της 28ης Δεκεμβρίου, αλλά και για την τύχη των ανθρώπων τους.

Τα ίχνη των περισσότερων από τους Έλληνες αγνοούμενους χάνομαι πάνω στο κατάστρωμα, το μεσημέρι εκείνης της Κυριακής. Εκεί διασωθέντες -λένε ότι- τους είδαν να φορούν σωσίβιο.

Σήμερα, όπως αναφέρουν τα Νέα, στην πλειονότητά τους, οι συγγενείς τους το έχουν πάρει πια απόφαση, πως όχι μόνο έχασαν τους ανθρώπους τους, αλλά και πως ίσως οι σοροί τους δεν θα βρεθούν ποτέ.

Τραγωδία Norman Atlantic: Βρέθηκε κι άλλο πτώμα Έλληνα;

Πληροφορίες από την εισαγγελία του Μπάρι κάνουν λόγο για έναν ακόμη Έλληνα νεκρό στην τραγωδία του Norman Atlantic.

Από τα δύο απανθρακωμένα πτώματα που βρέθηκαν στο πλοίο, το ένα, σύμφωνα με την εισαγγελία, φέρεται να ανήκει σε Έλληνα οδηγό φορτηγού, ηλικίας 60 ετών.

Το δεύτερο πτώμα, πιθανόν ανήκει σε μετανάστη, που ταξίδευε σε γκαράζ και τα στοιχεία δεν περιλαμβάνονταν στη λίστα επιβατών. 

Πάντως, τα επίσημα αποτελέσματα των νεκροψιών δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστά.

Οι ιταλικές αρχές επισημαίνουν πάντως ότι την επόμενη εβδομάδα θα ανοίξουν την πόρτα στην πρύμνη του Norman Atlantic, για να μπορέσουν να μεταφερθούν εκτός γκαράζ όλα τα αυτοκίνητα και να συνεχισθεί η προσπάθεια εντοπισμού τυχόν άλλων θυμάτων.

Το πλοίο, στο μεταξύ, έχει μεταφερθεί από το Μπρίντιζι στο λιμάνι του Μπάρι.

Η Εισαγγελία της πόλης, με νέες πραγματογνωμοσύνες, ευελπιστεί ότι θα συλλέξει περαιτέρω στοιχεία για να μπορέσει να διαπιστωθεί πώς ξέσπασε και επεκτάθηκε η πυρκαγιά, τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Δεκεμβρίου.

Πηγή: ΑΠΕ

Φρίκη: Βρέθηκε ακρωτηριασμένο πτώμα σε παραλία του Ιονίου που ανήκει σε αγνοούμενη του Norman Atlantic

Σε αγνοούμενη της ναυτικής τραγωδίας του Norman Atlantic, σύμφωνα με τις ενδείξεις του ιατροδικαστή, ανήκει πιθανότατα το ακρωτηριασμένο πτώμα γυναίκας, που βρέθηκε πριν από πέντε ημέρες σε νοτιοδυτική παραλία της Κέρκυρας, στη θέση Γαρδένο Βιταλάδων.

Από το σώμα έλειπαν τα κάτω άκρα.

Σύμφωνα με τα ευρήματα από τη νεκροψία-νεκροτομή, που διενήργησε στο πτώμα ο ιατροδικαστής Κέρκυρας Ιωάννης Αϊβατίδης, αιτία θανάτου της άγνωστης γυναίκας ήταν ο πνιγμός και τα άκρα αποσπάσθηκαν μάλλον από σκυλόψαρα.

Ο κ. Αϊβατίδης δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι η εικόνα του πτώματος συνάδει χρονικά με το Norman Atlantic και ως εκ τούτου, δεν αποκλείεται να πρόκειται για κάποια αγνοούμενη από το ναυάγιο.

Τα πρώτα ευρήματα της ιατροδικαστικής εξέτασης δείχνουν ότι πρόκειται για γυναίκα μετρίου αναστήματος, από 40 έως 50 χρόνων. Όπως σημείωσε ο κ. Αϊβατίδης, δείγμα οστού θα αποκαλύψει το DNA, προκειμένου να γίνει η ταυτοποίηση της άτυχης γυναίκας.

Ο φάκελος της υπόθεσης θα παραδοθεί στο Λιμεναρχείο Κέρκυρας, απ΄όπου θα αποσταλεί στις ιταλικές Αρχές, που διεξάγουν την έρευνα για το ναυάγιο.



Πηγή: iefimerida.gr/

Βρέθηκε απανθρακωμένο πτώμα στο Norman Atlantic

Ένα απανθρακωμένο πτώμα βρέθηκε στο Norman Atlantic, το πλοίο που παραδόθηκε στις φλόγες στις 28 Δεκεμβρίου κοστίζοντας την ζωή δεκάδων ανθρώπων.

Το πτώμα εντοπίστηκε στην καμπίνα ενός φορτηγού το οποίο βρισκόταν στη γέφυρα 4 του πλοίου, ενώ σύμφωνα με το Rainews.it, ανασύρθηκε και μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής του Μπάρι, όπου και θα πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες ενέργειες για την ταυτοποίησή του.

zougla.gr

Σώθηκε από το φλεγόμενο Norman Atlantic – Απολύθηκε γιατί κάηκε η νταλίκα του!

Γλίτωσε από τον πύρινο εφιάλτη και την κόλαση του Norman Atlantic, στην Αδριατική στα τέλη του Δεκεμβρίου, όμως έχασε την δουλειά του…!
Ο λόγος για έναν οδηγό φορτηγού από την Ηλεία, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες, ενημερώθηκε από την εταιρία για την οποία εργαζόταν πως πλέον διακόπτεται η συνεργασία τους καθώς δεν έχει φορτηγό, αφού το όχημα του κάηκε στα αμπάρια του μοιραίου πλοίου.

http://patratora.gr/

Νόρμαν Ατλάντικ: «Βοηθήστε μας!»

Κι ενώ οι πρώτες φωτογραφίες από την καταστροφή στο Norman Atlantic βλέπουν το φως της δημοσιότητας μέσω της ιταλικής ιστοσελίδας brindisioggi.it, συγγενείς αγνοουμένων απευθύνουν κυριολεκτικά έκκληση, προκειμένου να μάθουν κάτι για τους ανθρώπους τους. Σύμφωνα με τους ίδιους, οι Έλληνες αγνοούμενοι είναι εννέα, δύο Ιταλοί και δύο ακόμη άτομα άγνωστης εθνικότητας: ένα παιδάκι επτά ετών και η θεία του!

 

Της Γεωργίας Λινάρδου

Ουσιαστικά μόνοι τους προσπαθούν να ξετυλίξουν το κουβάρι για το πόσοι τελικά ήταν οι επιβάτες στο πλοίο, αλλά και οι μετανάστες που είχαν κρυφτεί σε φορτηγά με σκοπό να φύγουν από την Ελλάδα. Επίσημη και απόλυτη ενημέρωση για το πόσοι ήταν οι άνθρωποι πάνω στο πλοίο δεν έχει υπάρξει.

Αναφορές από διεθνή μέσα μιλούν για από δέκα αγνοούμενους, μέχρι και πάνω από είκοσι.

Συγγενείς αγνοουμένων χτυπούν ότι πόρτα με σκοπό να μάθουν έστω μία πληροφορία για τους ανθρώπους τους. Ρωτούν επιζώντες, παρακολουθούν με μεγάλη προσοχή τα βίντεο που έχουν τραβήξει επιβάτες με σκοπό να εντοπίσουν τους δικούς τους, παρακαλούν τα ΜΜΕ να δημοσιεύουν διαρκώς τις φωτογραφίες των αγνοουμένων και εκλιπαρούν: «Βοηθήστε μας!».

Ο οδηγός μιας νταλίκας ξεσπά για τους αγνοούμενους συναδέλφους του: «Κάποιοι εγκληματίες μας έστειλαν ταξίδι με προορισμό τον άλλο κόσμο στο ξενοδοχείο "Ο Θάνατος" ακολουθώντας το οργανωμένο σχέδιο πλουτισμού χτισμένο πάνω σε ανθρώπινες ζωές. Εμείς που με την βοήθεια του θεού και τις προσευχές όλου του κόσμου τούς χαλάσαμε τα σχέδια και καταφέραμε να επιβιώσουμε μέσα από μία κόλαση και εγώ προσωπικά υπόσχομαι στην μνήμη των χαμένων συναδέλφων μου και όλων των άλλων συνανθρώπων μου που δολοφονήθηκαν σε αυτό το καράβι να είναι σίγουροι ότι θα το πληρώσουν πολύ ακριβά».

Συγγενείς αγνοουμένων μου περιγράφουν: «Ο κύριος Καραβαγγέλης, κύριος Συμεωνίδης και κύριος Παπαδόπουλος είναι οι μόνοι που έχουν εντοπιστεί μέχρι τώρα κάπου πάνω στο πλοίο μετά το ξέσπασμα της φωτιάς. Καταντάει πλέον όλο αυτό ένα θρίλερ, ξυπνάμε το πρωί και λέμε "συνεχίζεται ο εφιάλτης". Ο κύριος Ιωάννης Συμεωνίδης εντοπίστηκε στο κατάστρωμα Κυριακή πρωί, ο αδερφός του τον βρήκε μέσω ενός βίντεο που είχε τραβήξει ένας κύριος με το κινητό του, περίμενε να ανεβεί την σκάλα ώστε να τον πάρει το ελικόπτερο, πλέον είναι όμως και αυτός καπνός όπως και ο κύριος Ευάγγελος Καραβαγγέλης που εντοπίστηκε στο σαλόνι και ο κύριος Γεώργιος Παπαδόπουλος που οι Ιταλοί είχαν δώσει κιόλας λάθος πληροφορία στην οικογένεια ότι βρισκόταν σε ιταλικό πολεμικό πλοίο με διασωθέντες. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει κάπου να είναι,όπως και ο οι κύριοι Βασίλειος Τσάμης.για τον οποίο ανελλιπώς ψάχνει η αδερφή του και οι ανιψιές του, Νικόλαος Σαγιρίδης,ο οποίος αναζητείται από την οικογένεια του,ο Απόστολος Νικολαράς, για τον οποίο είχε γίνει ένα μπέρδεμα καθώς παντού παρουσιάζεται η φωτογραφία του ξαδέρφου του ο όποιος έχει το ίδιο όνομα και σας παρακαλώ να δημοσιεύστε και την αληθινή φωτογραφία του κυρίου Νικολαρά, ο Ιωάννης Σοφός, για τον οποίο επίσης αποκλείεται να μην τον είδε κάποιος και ο πλέον αγνοούμενος Γιώργος Δούλης».

Οι πρώτες εικόνες που έδωσε στη δημοσιότητα το brindisioggi.it προέρχονται από το γκαράζ 3 και 4. Ακόμη και τώρα, η δουλειά των ανθρώπων της ιταλικής Ναυτικής Πυροσβεστικής είναι εξαιρετικά δύσκολη λόγω των υψηλών θερμοκρασιών.

Πόνος, οργή και θυμός

«Είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει κόσμος που ξέρει. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν και τους παρακαλούμε να μας βοηθήσουν, να πουν κάτι. Δεν γίνεται να έγιναν πουλιά και να πέταξαν», μου λένε.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του ABC πριν από μερικές ημέρες το οποίο επικαλείται πληροφορίες από τον Ιταλό εισαγγελέα που διερευνά τα αίτια του ναυαγίου, μέχρι την περασμένη Πέμπτη ο αριθμός των αγνοουμένων εκτιμώνται στους 28 ανθρώπους. Ανάμεσα τους 16 επιβάτες και και δύο άντρες από τη Συρία οι οποίοι είχαν μπει στο καράβι μαζί με τις οικογένειες τους ως λαθρεπιβάτες.

Στην ιταλική ιστοσελίδα (brindisioggi.it) η οποία ανέβασε τις συγκλονιστικές φωτογραφίες από το Norman Atlantic, υπάρχει η εξής περιγραφή που συνοδεύει το υλικό: «Εδώ φαίνεται η κόλαση. Υπάρχουν μόνον στάχτες και πτώματα»...

Εικοσιτρείς ημέρες από το τραγικό συμβάν στο Norman Atlantic και ακόμη στο... μηδέν. Το απόλυτο μπάχαλο.

Μου περιγράφουν: «Η Ελλάδα μας έχει γυρίσει την πλάτη και είμαστε μόνοι μας. Όλες οι οικογένειες σαν μια ομάδα. Θα παλεύουμε και θα ψάχνουμε ώσπου να εξαντλήσουμε κάθε πιθανότητα και ώσπου να βρεθούν. Απλώς είμαστε κουρασμένοι και εξαντλημένοι πλέον. Είναι απίθανο να μην είδαν όλους αυτούς τους αγνοούμενους συνανθρώπους μας οι οποίοι είναι εννέα Έλληνες, δύο Ιταλοί, δύο άγνωστους εθνικότητας, ένα παιδάκι 7 ετών και η θεία του και πολλοί άλλοι».

newsbomb.gr

Norman Atlantic: Σκηνές αρχαίας τραγωδίας στο Ελ.Βενιζέλος - Έφτασαν οι σοροί των θυμάτων του ναυτικού δυστυχήματος

Στην Αθήνα μεταφέρθηκαν απο το Μπάρι της Ιταλίας με αεροσκάφος C-27J της Πολεμικής Αεροπορίας οι σοροί των Ελλήνων, θυμάτων του ναυτικού δυστυχήματος του Norman Atlantic 

- Αβάσταχτος ο πόνος των συγγενών - "Τώρα τουλάχιστον μπορούμε να θάψουμε τους ανθρώπους μας" λένε 

- Με εντολή του Νίκου Δένδια τα έξοδα μεταφοράς των σορών καλύφθηκαν εξ ολοκλήρου από το υπ. Εθνικής Άμυνας

- ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ

Ύστερα από 19 μέρες έφτασαν επιτέλους στην Ελλάδα από το Μπάρι της Ιταλίας, οι σοροί του Γεράσιμου Καζαντζίδη, του Κωνσταντίνου Κουφόπουλου και του Νικόλαου Παράσχου με αεροσκάφος C-27J της Πολεμικής Αεροπορίας.

Στο αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος εκτιλύχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας όταν οι συγγενείς των νεκρών παρέλαβαν τις σορούς των θυμάτων της ναυτικής τραγωδίας του Norman Atlantic. "Τώρα τουλάχιστον μπορούμε να θάψουμε τους ανθρώπους μας" λένε με μάτια δακρυσμένα στο Newsit. 

Και η δεύτερη νεκροφόρα - Φωτό newsit

Φωτό newsit

Το πρώτο φέρετρο - Φωτό newsIT

Με εντολή του αρμόδιου υπουργού Νίκου Δένδια τα έξοδα μεταφοράς των σορών καλύφθηκαν εξ ολοκλήρου από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. 

Το χρονικό της ναυτικής τραγωδίας που συγκλόνισε τη χώρα

Ήταν Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014, περίπου 4.30 τα ξημερώματα όταν στο γκαραζ του Norman Atlantic ξεσπά φωτιά. Το πλήρωμα δεν κάνει καμία ανακοίνωση και οι περισσότεροι επιβάτες ξυπνούν από τον καπνό. Αρχίζει ο εφιάλτης ενώ ο πλοίαρχος εκπέμπει SOS με καθυστέρηση. 

Ο ένας μετά τον άλλοι οι επιβάτες εγκαταλείπουν τις καμπίνες τους και συγκεντρώνονται στα καταστρώματα του πλοίου. Το ίδιο κάνουν και οι επιβάτες οδηγοί - φορτηγών πολλοί από τους οποίους κοιμόνταν στα οχήματα. Δυστυχώς...δεν προλαβαίνουν όλοι...

Το καράβι χτυπιέται αλύπητα από τον καιρό ενώ βρίσκεται στην Αδριατική, ανοιχτά των Οθωνών. Στο σημείο πνέουν άνεμοι 10 μποφόρ ενώ βρέχει και ρίχνει χαλάζι. Τα παραπλέοντα πλοία που φτάνουν δεν μπορούν να βοηθήσουν καθώς τα κύματα είναι σαν απροσπέλαστος τοίχος. Ούτε τα εναέρια μέσα μπορούν να βοηθήσουν. Αρκετοί επιβάτες μπαίνουν στις σωστικές λέμβους. 

Οι επιβάτες κραυγάζουν "βοηθήστε μας, η κατάσταση είναι δραματική, θα πεθάνουμε..."

Αργά το μεσημέρι της Κυριακής οι προσευχές των επιβατών εισακούονται και ο καιρός βελτιώνεται, όχι πολύ αλλά αρκετά για να μπορέσουν τα σωστικά ελικόπτερα να προσεγγίσουν. Οι πιλότοι και οι διασώστες δίνουν μάχη με το χρόνο για να σώσουν τους επιβάτες. Αρχικά μένουμε με την εντύπωση οτι έχουν σωθεί όλοι. 

Η αλήθεια που αποκαλύπτεται τις επομενες ώρες κόβει την ανάσα, υπάρχουν νεκροί κα αγνοούμενοι. Το μπάχαλο που επικρατεί μεταξύ των ιταλικών και ελληνικών αρχών περιπλέκει τα πράγματα. Η αγωνία των συγγενών κορυφώνεται το ίδιο και η οργή τους!

Στις μέρες που ακολουθούν οι διασωθέντες επιστρέφουν και χάνονται στις αγκαλιές των ανθρώπων τους. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία που ακόμη δεν έχει γραφτεί το τέλος της καθώς υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι, ευθύνες που πρέπει να αποδωθούν, υπέυθυνοι που πρέπει να τιμωρηθούν! 

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΗΛΙΑΣ ΚΟΥΚΟΣ - ΙΣΜΗΝΗ ΛΕΝΤΖΟΥ 
newsit

ΤΕΛΟΣ στην ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ των συγγενών!! - Έφθασαν στην Αθήνα οι σοροί των τριών Ελλήνων του Norman Atlantic...

Η τραγωδία του Norman Atlantic ξεκίνησε την Κυριακή 28 Δεκεμβρίου, ακολούθησαν δραματικές ημέρες με πολλούς νεκρούς, αλλά οι ιταλικές Αρχές ακόμη μετρούν πόσοι επιβαίνοντες χάθηκαν σε ένα απο τα μεγαλύτερα ναυτικά δυστυχήματα της Ιστορίας.



Σήμερα το απόγευμα έφτασε στο διεθνές αεροδρόμιο Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος», από το Μπάρι, το στρατιωτικό αεροσκάφος C-27J, που μετέφερε στην Ελλάδα τις σορούς τριών Ελλήνων, εκ των θυμάτων του ναυτικού δυστυχήματος του «Norman Atlantic». Αναμενόμενα το κλίμα ήταν πολύ «βαρύ» με τους συγγενείς των θυμάτων να παραλαμβάνουν τους σορούς.



Πηγή: iefimerida.gr

Απογειώθηκε το αεροσκάφος που θα μεταφέρει τις σορούς θυμάτων του Norman Atlantic

Αεροσκάφος C-27J της Πολεμικής Αεροπορίας απογειώθηκε λίγο μετά τις 12:00 με προορισμό το αεροδρόμιο του Μπάρι, προκειμένου να παραλάβει και να μεταφέρει στην Αθήνα τις σορούς τριών Eλλήνων που έχασαν τη ζωή τους στο ναυτικό δυστύχημα του Norman Atlantic. 

Με εντολή του αρμόδιου υπουργού Νίκου Δένδια τα έξοδα μεταφοράς των σορών καλύπτονται εξ ολοκλήρου από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.  

naftemporiki.gr/

Με C-130 στην Ελλάδα οι σοροί των νεκρών του Norman Atlantic

Με αεροσκάφος C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας θα μεταφερθούν από την Ιταλία στην Ελλάδα οι σοροί τριών Ελλήνων θυμάτων του ναυτικού δυστυχήματος του Norman Atlantic.

Όπως ανακοινώθηκε από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η πτήση θα πραγματοποιηθεί από το αεροδρόμιο του Μπάρι με προορισμό το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» της Αθήνας.

Σχετική εντολή έδωσε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, κατόπιν συνεννόησης με τη Γενική Γραμματεία της κυβέρνησης και το γραφείο του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Με την ίδια εντολή, τα έξοδα μεταφοράς των σορών των θυμάτων καλύπτονται εξ ολοκλήρου από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Υπόθεση Norman Atlantic: Άρχισαν οι μηνύσεις από τους συγγενείς των νεκρών...

Άνοιξε ο χορός των μηνύσεων από συγγενείς ατόμων που έχασαν τη ζωή τους στο Norman Atlantic, το οποίο στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη τυλίχθηκε στις φλόγες με αποτέλεσμα να χαθούν πάνω από 10 ανθρώπινες ψυχές.

Ξεκίνησαν οι μηνύσεις για την τραγωδία του Norman AtlanticΣήμερα, η κόρη ενός επιβάτη του πλοίου, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της τραγωδίας, κατέθεσε μήνυση κατά παντός υπευθύνου ζητώντας να πέσει φως στα αίτια που προκάλεσαν την πυρκαγιά

Για μάρτυρες προτείνει τρεις ιατροδικαστές καθώς και έναν επιθεωρητή πλοίων.

Αίτημα για εξέταση του πλοίου

Επιπλέον, με αίτημα της η Β.Π. ζητάει από τις αρμόδιες Ιταλικές Εισαγγελικές Αρχές άδεια προκειμένου να εξετάσουν οι μάρτυρές της το Norman Atlantic, να προβούν σε βιντεοσκοπήσεις των χώρων του πλοίου (όπως στο γκαράζ και στο αμπάρι) καθώς επίσης και να λάβουν φωτογραφίες και ιστολογικά δείγματα από το πτώμα του πατέρα της που βρίσκεται σε νεκροτομείο του Μπάρι.

Παράλληλα, η μηνύτρια ζητά, μέσω του δικηγόρου της Νίκου Διαλυνά, να της χορηγηθεί είτε από τις ιταλικές είτε από τις ελληνικές Αρχές:

-Έγγραφο από το οποίο να προκύπτει το στίγμα του πλοίου όταν ξέσπασε η πυρκαγιά
- Αντίγραφα του πορίσματος της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας
- Αντίγραφα επιθεωρήσεων του Port State Control από το λιμάνι της Πάτρας, της Ηγουμενίτσας και της Ανκόνας
- Αντίγραφο του πιστοποιητικού safety construction,
- Αντίγραφο πιστοποιητικού πυρασφάλειας
- Αντίγραφο πιστοποιητικού γραμμής φορτώσεως
- Αντίγραφο πιστοποιητικού εκμεταλλεύσιμων τρεχόντων μέτρων γκαράζ
- Αντίγραφο της λίστας οχημάτων και της διάταξής τους στο γκαράζ
- Αντίγραφο καταλόγου επιβαινόντων και
- Αντίγραφα όλων των πιστοποιητικών αξιοπλοΐας του πλοίου

Τι έδειξαν οι νεκροψίες των θυμάτων
Την ίδια ώρα, στις ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες φαίνεται πως οφείλεται ο θάνατος αρκετών εκ των θυμάτων της ναυτικής τραγωδίας του «Norman Atlantic», σύμφωνα με τα αποτελέσματα των πρώτων νεκροψιών.

Σε ό,τι αφορά τους τρεις Έλληνες, τους Γεράσιμο Καζαντζίδη, Κωνσταντίνο Κουφόπουλο και Νικόλαο Παράσχη, ο ιταλικός Τύπος αναφέρει ότι από τη νεκροψία απορρέει πως ο θάνατός τους επήλθε γρήγορα, λόγω πνιγμού, εξαιτίας του «σοκ» που υπέστη ο οργανισμός τους από τη χαμηλή θερμοκρασία των υδάτων.

Σύμφωνα με την Εισαγγελία του Μπάρι, δύο ιταλοί οδηγοί φορτηγών, με καταγωγή από τη Νάπολη, έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας των ιδιαίτερα χαμηλών θερμοκρασιών της θάλασσας.

Στα πτώματα εντοπίστηκαν και εγκαύματα, αλλά δεν θεωρούνται, σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, αιτία πρόκλησης του θανάτου τους.

Σήμερα, Τετάρτη, οι ιατροδικαστές θα προχωρήσουν σε νεκροψία επί της σορού μιας 53χρονης Γερμανίδας, η οποία, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, φέρεται πιθανό να δέχθηκε επίθεση από μεγάλο ψάρι -ίσως καρχαρία.

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τη σορό του γεωργιανού ιερέα που επέβαινε στο Norman Atlantic, δεν θα πραγματοποιηθεί νεκροψία, έπειτα από σχετικό αίτημα της πρεσβείας της Γεωργίας, αλλά θα χρησιμοποιηθούν μόνο κάποια διαγνωστικά μέσα, όπως ακτινογραφίες.

madata.gr

Norman Atantic: Καρχαρίες έφαγαν ζωντανούς τους επιβάτες που έπεσαν στην θάλασσα;

 Οι πρώτες 9 νεκροψίες που έγιναν από χθες στο Μπάρι δείχνουν επιθέσεις από καρχαρίες ή άλλα ψάρια!
- Δεν έχει διευκρινισθεί αν οι άτυχοι επιβάτες του Norman Atlantic δέχθηκαν την επίθεση στο νερό ενώ ήταν ήδη νεκροί
- Τα μαύρα κουτιά του πλοίου θα "μιλήσουν" μετά τις 20 Ιανουαρίου
Μια αποκάλυψη που συγκλονίζει κάνει ο ιταλικός Τύπος για τα θύματα της τραγωδίας του Norman Atlantic. Σύμφωνα με τα ιταλικά ΜΜΕ τα θύματα του πλοίου Norman Atlantic τα οποία εντοπίσθηκαν έως τώρα, μπορεί, όταν έπεσαν στην θάλασσα, να δέχθηκαν επιθέσεις από καρχαρίες.

Τα δημοσιεύματα βασίζονται στις πρώτες πληροφορίες που διέρρευσαν από τις εννέα νεκροψίες οι οποίες πραγματοποιούνται από χθες στο Μπάρι.

Παράλληλα, θα πρέπει να αποσαφηνισθεί αν οι άτυχοι επιβάτες έχασαν όντως τη ζωή τους από επιθέσεις καρχαριών και άλλων ψαριών, ή αν έγινε αφού ο θάνατος είχε ήδη επέλθει.

Σε ότι αφορά την ανάλυση του περιεχομένου των δυο «μαύρων κουτιών» του πλοίου που έχουν κατασχεθεί, η όλη διαδικασία θα μπορέσει να ξεκινήσει στις 20 Ιανουαρίου.

Οι ιταλικές εισαγγελικές αρχές ελπίζουν να μπορέσουν να συλλέξουν με τον τρόπο αυτό πολύτιμα στοιχεία σχετικά με την επικοινωνία του καπετάνιου με την ακτοφυλακή και τους χειρισμούς κατά τις φάσεις εκκένωσης του Norman.

Πηγη: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Αυτοψία στα απόνερα του Norman Atlantic

Τι άλλαξε μετά τη φωτιά; Ποιοι θορυβήθηκαν; Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση;

Στο κουφάρι του Norman Atlantic, στην είσοδο του λιμανιού του Πρίντεζι στην Ιταλία, συνεχίζουν να βγαίνουν καπνοί δύο εβδομάδες μετά το τραγικό ναυτικό δυστύχημα που συγκλόνισε την κοινή γνώμη, ενώ η μυρωδιά του καμένου γίνεται ευρύτερα αισθητή, ανάλογα με τη φορά του ανέμου. Την ίδια ώρα, εκτός από τον αριθμό των θυμάτων, παραμένουν αναπάντητα πολλά ερωτηματικά γύρω από το συμβάν.

Το «Εθνος της Κυριακής», επιχειρώντας να προσεγγίσει όσα πραγματικά συμβαίνουν στα πλοία της Αδριατικής που συνδέουν τα λιμάνια της Ελλάδας και της Ιταλίας, βρέθηκε σε δύο βραδινά δρομολόγια, από την Ηγουμενίτσα στο Πρίντεζι και επιστροφή. Τι άλλαξε μετά τη φωτιά στο Norman Atlantic; Ποιοι ιδιαίτερα θορυβήθηκαν ύστερα από αυτήν; Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση;

Σε αυτό το παζλ όσων συμβαίνουν στα πλοία της Αδριατικής έχει σημασία να αναφέρουμε ένα σοβαρό ατύχημα που συνέβη τον περασμένο Σεπτέμβριο, στην ίδια περίπου περιοχή με αυτήν του «N.A.», με το επιβατηγό πλοίο «Europa Link» του ομίλου Grimaldi, με 693 επιβάτες και 70 μέλη πληρώματος. Από λάθος του Ιταλού καπετάνιου, όπως είπαν στο «Εθνος της Κυριακής» Ελληνες μέλη του πληρώματος, προσέκρουσε πάνω στη νησίδα Περιστερές, βορειοανατολικά της Κέρκυρας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί εκτεταμένο ρήγμα και να υπάρξει εισροή υδάτων. «Μας έσωσαν τα διπλά τοιχώματα του φινλανδικής κατασκευής πλοίου, που είναι ένα γερό σκαρί», μας είπε μέλος του πληρώματος. Το τελευταίο κατάφερε να αντιμετωπίσει το θέμα της εισροής των υδάτων και με τη βοήθεια ρυμουλκών να οδηγήσει το πλοίο στο λιμάνι της Κέρκυρας.

Μπορεί να είναι συμπτωματικό ότι και στα δύο πλοία οι καπετάνιοι ήταν Ιταλοί. Ομως, κυρίως πλοία με ιταλική σημαία και ιταλικής ιδιοκτησίας που κάνουν δρομολόγια Ελλάδας – Ιταλίας βρίσκονται εδώ και καιρό στο επίκεντρο των επικρίσεων. Mεταξύ αυτών και το πλοίο που επιλέξαμε για να κάνουμε τη διαδρομή μέχρι το Πρίντεζι, ιδιοκτησίας του ομίλου Grimaldi.

Καταγγελίες
Ενώ η χημεία στις σχέσεις Ελλήνων και Ιταλών δένει τις περισσότερες φορές, φαίνεται πως αυτό δεν ισχύει και στα καράβια. Ελληνες οδηγοί φορτηγών με πολυετή εμπειρία και δεκαετίες στο τιμόνι στις διεθνείς μεταφορές καταλογίζουν στους υπευθύνους των ιταλικών πληρωμάτων έλλειμμα ναυτοσύνης, κάκιστη συμπεριφορά και συχνά αδυναμία να ανταποκριθούν στην υπευθυνότητα που απαιτεί το επάγγελμά τους. Προβλήματα που ξεκινούν από την επιβίβαση των τεράστιων φορτηγών στα πλοία μέχρι τη συμπεριφορά σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Η επιβίβαση γίνεται συχνά με ατυχήματα από κακούς χειρισμούς των πληρωμάτων. Αναφέρουν, μάλιστα, και δύο νεκρούς στο πρόσφατο παρελθόν σε δύο διαφορετικά δυστυχήματα.

«Οι οδηγοί φορτηγών είναι οι καλύτεροι και μονιμότεροι πελάτες και ενοχλούνται ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας», θα μας πει ο 64χρονος Γιώργος Λούκος από την Πρέβεζα, με 30 ολόκληρα χρόνια πάνω στο τιμόνι φορτηγών και προηγουμένως σε λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Οδηγός φορτηγού σε άλλο όχημα είναι επίσης ο γιος του. «Υπάρχει η αντίληψη να στοιβάξουμε τους οδηγούς στις καμπίνες, με οποιονδήποτε τρόπο και όπως λάχει», λέει. Ιδιαίτερα στις περιόδους αιχμής με τους τουρίστες και όταν αυξάνεται ο αριθμός των επιβατών, όπως γίνεται στις περιόδους των γιορτών.

«Δεν είναι δυνατό να μας στοιβάζουν τέσσερις οδηγούς σε μία καμπίνα, ακόμη κι όταν υπάρχουν άδειες, γιατί δεν θέλουν να έχουν επιπλέον εργασίες καθαριότητας», θα μας πει. Ανάλογες είναι και οι διαπιστώσεις του Τάσου Πούλιου από τον Βόλο.

Η σημερινή κατάσταση είναι αυτή που έχει οδηγήσει τους οδηγούς των φορτηγών να επιλέγουν συχνά να κοιμηθούν σς αυτά, μέσα στα γκαράζ των πλοίων, έστω κι αν αυτό απαγορεύεται στα χαρτιά. Οι Ιταλοί υπεύθυνοι στα πλοία βολεύονταν με αυτό και έκαναν τα στραβά μάτια, θα μας πουν οι οδηγοί. Οπως διευκρινίζουν, κοιμούνταν στα φορτηγά στο τρίτο γκαράζ που είναι ανοιχτό και είναι και το μεγαλύτερο. Κάτι τέτοιο δεν επιτρέπουν οι συνθήκες στα άλλα δύο, αυτό που βρίσκεται λίγο πάνω από το ύψος της επιφάνειας της θάλασσας, καθώς και εκείνο στα έγκατα του πλοίου.

Η νέα κατάσταση που δημιούργησε η τραγωδία του Norman Atlantic είχε ως αποτέλεσμα με άνωθεν εντολές να αποκλειστεί αυτές τις μέρες η πρόσβαση των οδηγών αυτοκινήτων προς τα γκαράζ, όσο διαρκεί το ταξίδι. Οπως διαπιστώσαμε οι ίδιοι, παρά τις απαγορεύσεις, αυτό δεν ισχύει για το τέταρτο και τελευταίο γκαράζ, όπου στοιβάζονται βαν και επιβατηγά αυτοκίνητα. Η πρόσβαση σε αυτό γίνεται από δύο σημεία και το πλήρωμα δεν παίρνει τα ενδεδειγμένα μέτρα ώστε να εφαρμόζονται οι απαγορευτικές επιγραφές.

 

Αλλη εικόνα
Φαίνεται πως όσα ακολούθησαν την τραγωδία του «N.A.» και τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας έχουν θορυβήσει και τους υπεύθυνους των ιταλικών πλοίων. Το διαπιστώσαμε και οι ίδιοι από τη διαφορά που υπήρχε στα δύο ταξίδια. Στο πρώτο παρατηρήσαμε αρκετή χαλαρότητα, όμως στο δεύτερο το πλήρωμα έδειχνε να είναι στο πόδι, έστω κι αν αυτοκίνητα και επιβάτες ήταν πολύ λιγότεροι. Οπως μας αποκάλυψε Ελληνας, μέλος του πληρώματος, αυτό οφειλόταν στην παρουσία στελεχών της πλοιοκτήτριας εταιρείας, που «τους τρέχουν».

Στο πρώτο ταξίδι η όποια ενημέρωση για θέματα ασφαλείας αφηνόταν σε ένα σχετικό βίντεο από κάποιες οθόνες τηλεοράσεων. Στο δεύτερο, όμως, έγινε εμφαντικά από τα μεγάφωνα του πλοίου. Οχι, όμως, και στα Ελληνικά. Οι Ιταλοί επιμένουν να μονοπωλούν όλες τις ενημερώσεις με οποιονδήποτε τρόπο στα Ιταλικά και με δεύτερες γλώσσες τα Αγγλικά και τα Γαλλικά. Ομως ένα μεγάλο μέρος των επιβατών είναι Ελληνες, που διαπιστώνουν ότι δεν έχουν μια επαρκή ενημέρωση στη γλώσσα τους. Η μοναδική επιγραφή και στα Ελληνικά είναι αυτή που απαγορεύει την παραμονή των επιβατών στα γκαράζ στη διάρκεια του ταξιδιού. Το πρόβλημα φάνηκε και στο δυστύχημα του Norman Atlantic, όπου, όπως αναφέρουν λογής μαρτυρίες, οι Ελληνες επιβάτες είχαν αδυναμία να συνεννοηθούν τις πιο κρίσιμες στιγμές με την πλειοψηφία των μελών του πληρώματος που ήταν Ιταλοί.

Πάντως, οι διαφορές ανάμεσα στα δύο ταξίδια ήταν εμφανείς και το ιταλικό πλήρωμα -μόνο οκτώ Ελληνες- έδειχνε μάλλον να… δίνει εξετάσεις στο ταξίδι της επιστροφής, έστω κι αν είχε να αντιμετωπίσει έναν πολύ μικρότερο αριθμό επιβατών. Ακόμη και η θερμοκρασία είχε ανέβει στο σαλόνι του πλοίου και ήταν υποφερτή και δεν χρειαζόταν να φοράς συνεχώς το τζάκετ για να ζεσταθείς, όπως κάναμε στο πρώτο ταξίδι, τις ίδιες περίπου νυχτερινές ώρες. Και δεν υπήρχαν οι εικόνες με πολλούς Βαλκάνιους να έχουν στρώσει τις κουβέρτες τους για να κοιμηθούν.

Εκεί, όμως, που οι συνθήκες είναι εντελώς απαράδεκτες είναι στα δύο κτίρια του επιβατικού σταθμού στο λιμάνι του Πρίντεζι. Στην περιοχή του Κόστα Μορένα, που εξυπηρετεί αποκλειστικά τους ταξιδιώτες για την Ελλάδα και την Αλβανία, δεν υπάρχει θέρμανση και αλίμονο σε εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να καταφύγουν σε ένα επιβατικό αυτοκίνητο, είτε στην καμπίνα ενός φορτηγού. Από την άλλη πλευρά στην Ηγουμενίτσα, η ελληνική πλευρά έχει να παρουσιάσει έναν σύγχρονο διεθνή επιβατικό σταθμό, λειτουργικό όλο το 24ωρο, ίσως και τον καλύτερο της χώρας.

www.patrastimes.gr

Μετάλλιο στους διασώστες του Norman Atlantic

Το Μετάλλιο Εξόχου Πράξεως θα απονείμει τη Δευτέρα ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας στα μέλη των πληρωμάτων των ελικοπτέρων του Πολεμικού Ναυτικού, της Πολεμικής Αεροπορίας και του Λιμενικού Σώματος που συμμετείχαν στην επιχείρηση διάσωσης επιβαινόντων του επιβατηγού – οχηματαγωγού πλοίου «Norman Atlantic».

Παρόντες στην τελετή, που θα πραγματοποιηθεί στις 12:30 στο ΥΠΕΘΑ, θα είναι η αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας Φώφη Γεννηματά, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Άμυνας Αντώνης Οικονόμου, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Μιχαήλ Κωσταράκος, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης ΠΝ, ο Αρχηγός ΓΕΑ (Ι) Ευάγγελος Τουρνάς και ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Χρίστος Μανωλάς.

Norman Atlantic: Το σπαρακτικό ημερολόγιο ενός επιβάτη

Τις τελευταίες ημέρες του 2014 γίναμε όλοι μάρτυρες ενός θρίλερ που εξελίχθηκε λεπτό προς λεπτό μπροστά στα μάτια μας: Το Norman Atlantic να φλέγεται, να παλεύει με τα στοιχεία της φύσης και πάνω του άντρες, γυναίκες και δυστυχώς παιδιά να δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή.

Καμία εικόνα ωστόσο δεν μπορεί να αποδώσει τις ώρες αγωνίας που έζησαν οι επιβάτες αυτού του πλοίου και όλα όσα πέρναγαν από το μυαλό τους τις στιγμές που νόμιζαν ότι ήταν οι τελευταίες τους. Αυτό το έκανε με τον πλέον σπαρακτικό τρόπο ένας από τους επιβάτες του Norman Atlantic, ο Ανδρέας Οικονόμου που αποφάσισε να γράψει σε πέντε κεφάλαια όλα όσα έζησε. Τα λόγια του σοκάρουν και γεμίζουν τον αναγνώστη πόνο και οργή για τα όσα έζησαν μεγάλοι και μικροί μέχρι να καταφέρουν να σωθούν.

Ο αγώνας πάνω στο Norman Atlantic αλλά και οι ώρες μέσα στη λέμβο μέχρι να καταφέρουν να ανέβουν στο πλοίο θα σας φέρουν δάκρυα στα μάτια… «Εγραψα αυτά που έζησα. Με τα δικά μου μάτια, αυτιά, εγκέφαλο και ψυχή», λέει ο ίδιος ο Ανδρέας Οικονόμου, που σώθηκε μαζί με την οικογένειά του μετά από μέρες στη θάλασσα.

Παρακάτω ακολουθεί το συγκλονιστικό ημερολόγιο όλης της περιπέτειας του ίδιου, της οικογένειάς του και των συνεπιβατών του που το ανέβασε σε πέντε μεγάλα ποστ στο facebook:

Επεισόδιο πρώτο: Η ΒΛΑΚΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΗ
Σάββατο 27 Δεκέμβρη.
Είναι το ταξίδι που εγώ και η οικογένειά μου το περιμένουμε τόσο πολύ. Είναι η ανάσα της χρονιάς για μας. Και το κάνουμε χρόνια τώρα. Φέτος θα πηγαίναμε στη Βενετία. Η Βενετία είναι παραμυθένια και το χειμώνα πιο πολύ!
Ταξίδι απ’ την Ηγουμενίτσα, ώρα 11και 59 η αναχώρηση. Τέτοια ακρίβεια τρομάρα τους. Στον αληθινό κόσμο η αναχώρηση είναι κάπου μεταξύ 12 και 4 το πρωί.
Πλοίο το Hellenic spirit της ΑΝΕΚ. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές μ’ αυτό. Ξέρω αρκετούς απ’ το πλήρωμα με τα μικρά τους ονόματα. Ξέρουν την Αλίνα μου και μου δείχνουν φωτογραφίες με τα δικά τους παιδιά.
Το Hellenic spirit όταν μπαίνει στο λιμάνι είναι χριστουγεννιάτικο δέντρο. Φώτα παντού, ανοίγει η καρδιά σου και βιάζεσαι να επιβιβαστείς.
Είμαι τελευταίος στη σειρά των ΙΧ αυτοκινήτων και περιμένουμε το καράβι. Προσπαθώ να τακτοποιήσω τα εισιτήρια στο φάκελο και το μάτι μου πέφτει στο όνομα του πλοίου. Norman Atlantic.
Έτσι απλά. Χωρίς καμία ενημέρωση για την αλλαγή. Ούτε καν στο check in μια κουβέντα κάτι…
Άστο μπορεί να είναι κι΄αυτό καλό λέω στην Έλενα για να απαλύνω την απογοήτευση.
Περιμένουμε (το 11 και 59 που λέγαμε, ε καμιά σχέση)
Και έρχεται. Ένα μουντό σκοτεινό πράμα εμφανίστηκε στο λιμάνι. Ο ελιγμός που κάνουν τα πλοία είναι τέτοιος που, εμείς που περιμένουμε στη σειρά, πρώτα βλέπουμε την πλώρη του (το μπροστά για τους αμύητους) και μετά γυρίζει και ακουμπά την πόρτα της πρύμνης (δεν χρειάζεται το εξηγήσω) του στην προβλήτα .
Τούτο, λόγω της απειρίας του Ιταλού κυβερνήτη στο συγκεκριμένο λιμάνι, στάθηκε αρκετή ώρα με την πλώρη προς εμάς. Μας κοίταζε. ΕΤΣΙ ΕΝΟΙΩΣΑ.
Και μου ξεφεύγει μπροστά στο Αλινάκι μου:
ΡΕ ΕΛΕΝΑ ΤΙ ΧΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΌ.
Κι η Ελενα μούδιασε.
Αυτό άρχισε να γυρίζει. Άραξε. Άνοιξε την πόρτα και τα αυτοκίνητα άρχισαν να μπαίνουν. Εμείς τόση ώρα αμίλητοι. Κοιτούσαμε. Όταν ήρθε η σειρά μου να ξεκινήσω, ρώτησα: Έλενα θα μπούμε; Δεν ξέρω βρε Αντρέα, μου απαντά, εσύ τι λες;
Δεν απαντάω και προχωράω. Κοντοστέκομαι λίγο πριν ανεβούμε στο πλοίο.
Έλενα δεν νοιώθω καλά, της λέω. Ούτε και εγώ, αλλά είναι το ταξίδι που περιμένουμε ρε Αντρέα, Αλινα εσύ τι λες; Το Αλινάκι μου ήθελε πολύ να πάμε.
Μπήκα. Με βάλανε στο πρώτο υπόγειο. Το ασανσέρ ήταν χαλασμένο και ο Ιταλός ναύτης μου είπε ότι θα μας ανεβάσει από κάτι εσωτερικούς διαδρόμους που πάνε αυτοί. Έβλεπα παντού φρεσκοβαμμένες λαμαρίνες, «γαζώματα» φρεσκοβαμμένα όλα φρεσκοβαμμένα. πολύ μπογιά. Η ωραία η γυναίκα, σχολίαζε τρείς μέρες μετά ο καλός μου ο Χρηστάρας, δε χρειάζεται φτιασίδια. Τη μπαμπόγρια τη φτιάν’ς μπας και την παρ κάνα κορόιδο. Ποιος ξέρει τι έκφραση είχα πάρει και γίνεται έξαλλη η Ελενα.
Αμάν ρε Αντρέα με τρομάζεις σταμάτα το πια ή πάμε να φύγουμε.
Πάμε να φύγουμε της λέω και παραδόξως συμφωνεί αμέσως.
Φτάνουμε στη Reception και τους ανακοινώνω ότι δε θέλω να ταξιδέψω και βρίσκω ως αιτία το ότι δεν με ενημερώσανε για την αλλαγή του πλοίου. Δεν πιάνει όμως. Τότε γιατί ανέβηκες, μου λέει ο Αξιωματικός. Τι να του πω; Ότι όλα μέσα μου φωνάζουν φύγε; Θα γίνω γραφικός. Δεν το αντέχω όμως και όταν μου λέει ότι θα μου δώσει δυο site να γράψω τα παράπονά μου, του απαντώ σχεδόν έξαλλος. Από που θα τα γράψω; Απ’ τον πάτο;
Του πάτησα τον κάλο και αγριεύει.
Πόσα παιδιά έχεις κύριε, με ρωτάει.
Ένα, του απαντώ, εγώ όμως έχω τρία και νομίζεις ότι θέλω να πνιγώ;
Όχι του λέω ξέρω ότι δε θέλεις να πνιγείς αλλά εσύ είσαι υποχρεωμένος να μείνεις μέσα, εμένα είναι ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ.
Ζητώ να δω το πλοίαρχο και με οδηγούν στο ύπαρχο κύριο Παύλο ……. (σήμερα άκουσα στις ειδήσεις ότι στο καράβι έκανε ότι μπορούσε για να σώσει κόσμο και τον συγχαίρω γι αυτό. Εύχομαι όση ώρα πάλευε να είχε στο μυαλό του τι στη μικρή μου κόρη και αυτό να του έδινε δύναμη)
Ο κύριος Παύλος με αντιμετώπισε με το γνωστό Ελληνικό υφάκι. Ήρθε ο περίεργος που του μυρίζει η καμπίνα και πρέπει να τον ανεχτώ τον μαλάκα.
Με άκουσε με θυμήθηκε που έχουμε ξαναταξιδέψει μαζί. Είναι γκρινιάρης ο σύζυγος λέει στην Έλενα τον θυμάμαι είχε ξαναδιαμαρτυρηθεί κάποτε. Είπε με ύφος κολητού.
Φωνές, καυγάς, κάποιος κάνει σσστ κοιμόμαστε, αγριεύω και μ’ αυτόν και είπα κάτι Γαλλικό. Κατεβαίνουμε και βγαίνουμε απ’ το πλοίο. Έρχεται και ένας νεαρούλης μουσάτος της ΑΝΕΚ να μου μιλήσει και να μου εξηγήσει ότι έχω άδικο και αυτό που ζητάω δεν μπορεί να γίνει. Μου σπάει τα νεύρα και ακούει και τι δεν ακούει. Είχε ένα υφάκι, expert της NASA και πάνω. Δεν ασχολήθηκα πολύ μαζί του. Βλέπω το αυτοκίνητο του λιμενικού και πηγαίνω προς τα κει. Ένα κοριτσάκι με στολή με ακούει, ξαφνιάζεται, μου λέει ότι αυτή δεν ξέρει τι γίνεται σ’ αυτή την περίπτωση και πρέπει να καλέσει την αξιωματικό υπηρεσίας. (Τελικά το κοριτσάκι αυτό ήταν η πιο πρόθυμη και η μόνη που έδειχνε ότι κατάλαβε τι ένοιωθα. Ισως.)
Η κυρία λιμενάρχης στο τηλέφωνο με αντιμετωπίζει με το γνωστό δημοσιοϋπαλληλικό τρόπο. Παρακαλώ ο κύριος……
Τέλος πάντων αυτό που ζητάτε δεν γίνεται, αλλά μπορείτε να κάνετε μήνυση στην εταιρεία αλλά να ξέρετε ότι η μήνυση είναι ακριβή. Εδώ τα χάνω και καταλαβαίνω ότι παλεύω το ανίκητο. ΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ.
Δε μπαίνω και απαιτώ να μου βγάλετε το αυτοκίνητο, ουρλιάζω.
Αυτό δε γίνεται κύριος Απαντά ο κύριος Παύλος εκτός αν θες να σου ζητήσω αποζημίωση για τη ζημιά που θα πάθουν τα εμπορεύματα απ’ την καθυστέρηση. Ολοι αυτοί, μου δείχνει τα φορτηγά, θα σου ζητάνε αποζημιώσεις. Και μου σου πω τι είπε σε μένα η Λιμενάρχης. Τι σου είπε ρε μεγάλε τον ρωτάω απορημένος, αφού τώρα μίλαγα μαζί της.
Την πήρα εγώ πριν από σένα, μου απαντά, και μου είπε να σου κάνω μήνυση για παρακώληση συγκοινωνιών.
Εδώ αρχίζω και φοβάμαι ότι δεν υπάρχει τρόπος να γίνει το δικό μου.
Το τελευταίο όπλο.
Καλά φύγετε, του λέω, αλλά να δω πως θα βγάλεις τα άλλα αυτοκίνητα που τα έχω κλείσει, γιατί κλειδί εγώ δεν δίνω.
Σιγά το πρόβλημα, μου λέει, στην Αγκόνα θα το πάρει γερανός και θα το πετάξει έξω.
Μείνε στο λιμάνι.
Έχασα.
Μπήκα μέσα.

Επεισόδιο δεύτερο: Η CHRISTINE ΞΥΠΝΑΕΙ
(Για τους μικρότερους, ψάξτε για ένα film του 80 με τίτλο CHRISTINE και θα καταλάβετε)
Δυο ώρες περίπου τους πάλευα. Με είχαν χεσμένο εξ’ αρχής.
Μπαίνοντας στο πλοίο πάλι, τα φορτηγά είναι τόσο σφηνωμένα που αδυνατούμε να βρούμε τρόπο να περάσουμε. Για να φτάσω στην πόρτα, το στήθος μου σερνόταν στον τοίχο και η πλάτη μου ξεσκόνιζε ένα φορτηγό. Χάλια έγινα, λέω στην Ελενα, εγώ δεν πήρα μπουφάν μου απαντάει, το άφησα στο αυτοκίνητο.
Η καμπίνα ένα χάλι και μισό. Σαν κάτι θυρωρεία σε ταινίες του 60. Έχουμε όμως χάσει και δε μας παίρνει για τίποτε.
Θα έχει κύμα; Ρωτάει με αγωνία η Ελενα την κοπέλα που μας συνόδεψε μέχρι την καμπίνα. Τώρα να μη σας πω και ψέματα, απαντά, λίγο θα κουνήσει μέσα, αλλά μη φοβάστε είναι πολύ γερό. Αυτό φτιάχτηκε για το Βόρειο Ατλαντικό αντέχει.
Για κάποιο Ριο Αντίρριο του Βορείου Ατλαντικού, σκέφτομαι, Ηγουμενίτσα Αγκόνα ……. Θα δούμε.
Απ’ το σφίξιμο που νοιώθουμε πέφτουμε να κοιμηθούμε και οι τρεις στην ίδια κουκέτα. Αδύνατον.
Ελάτε παιδιά ο καθένας στο κρεβάτι του, λέω, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να είμαστε πτώματα αύριο. (Παραλίγο)
Εγώ κοιμάμαι κάτω η Αλίνα κάτω και η Ελενα στην πάνω κουκέτα.
Είμαστε στ’ ανοιχτά και με ξυπνάει ένας ενοχλητικός θόρυβος. Το καράβι κουνάει, λίγο, και κάτι σα μεταλλικό κουτί στην πάνω από τη δική μας καμπίνα είναι στο πάτωμα και χτυπάει μια από δω μια από κει. Χρρρρρρ ντουκ Χρρρρρρρ ντουκ, την τύχη μου μέσα. Πάει ο ύπνος. Τα καταφέρνω ξανακοιμάμαι. Κάποια στιγμή ακούω την Ελενα να μου λέει, Αντρέα φοβάμαι θα κατέβω να κοιμηθούμε μαζί. Ξανακοιμάμαι. Αντρέα κρυώνω, μου λέει κάποια στιγμή, θα σηκωθώ να βάλω και δεύτερο θερμοεσώρουχο (Σωτήριο) Η ώρα πρέπει να είναι 4 και μισή. Ξανακοιμόμαστε. Όμως απ’ τις ομιλίες έχει ξυπνήσει και η Αλίνα. Δεν περνάνε μερικά λεπτά και η Αλίνα λέει δυνατά ψιθυριστά, μπαμπά είδα φωτιά στο παράθυρο.
Κοιμήσου αγάπη μου, της απαντώ, κάποιος κεραυνός θα ήταν, τι φωτιά αποκλείεται.
Ναι ρε Αντρέα μου λέει η Έλενα, κάτι μυρίζει. Ακούω ότι ενεργοποιείται το μεγάφωνο του δωματίου και μια αγωνιώδης κοφτή πρόταση ακούγετε ΣΤΑ ΙΤΑΛΙΚΑ. Ανάβω το φωτάκι του κρεβατιού, βλέπω καπνό στο δωμάτιο. Κοιτάζω στο παράθυρο και βλέπω τη φωτιά που είδε η Αλίνα. Κάτω και λίγο πιο πίσω.
Καιγόμαστε ουρλιάζει η Έλενα και ανοίγει την πόρτα. Στο διάδρομο σαστισμένες φιγούρες μέσα σε καπνό. Παιδιά τι καίγεται ρωτάει μια γυναίκα. Φωτιά φωνάζει κάποιος. Αντρέα μου καιγόμαστε ουρλιάζει η Έλενα και καταρρέει στο διάδρομο.
Την αρπάζω απ’ τους ώμους και την ταρακουνάω. Όχι τώρα, Λενιώ όχι τώρα σε παρακαλώ πρέπει να σώσουμε την Αλίνα. Σηκώνεται. Η Αλίνα είναι πίσω μας και φωνάζει μαμά μαμά. Γυρίζουμε στη καμπίνα. Λέω στην Αλίνα να ντυθεί όσο μπορεί πιο γρήγορα. Ντυνόμαστε και εμείς. Το δωμάτιο έχει γεμίσει ασφυκτικά με καπνούς. Δεν μπορώ να βρω τα παπούτσια μου ούτε η Αλίνα τα δικά της. Μένουμε με τις χαριτωμένες παντοφλίτσες του ΙΚΕΑ που είχαμε αγοράσει το πρωί. Αρπάζω ένα φάκελο που είχα πάνω στο τραπέζι γιατί είχα το τηλέφωνο μέσα. Πάνω στο φάκελο ήταν και τα γαλιά μου και τα πήρα κι’ αυτά. Βγαίνουμε πάλι στο διάδρομο τρέχοντας προς τα Deck. Ακούγονται από κάτω μας κάτι σα δυνατά χτυπήματα. Τι χτυπάει, ρωτάω. Δε χτυπάει ρε φίλε, σκάνε κάτω τα φορτηγά, δεν ακούς, μου λέει ένας που πέρναγε τρέχοντας δίπλα μας, τρέξτε έξω.
Τρέξαμε και βγήκαμε έξω. Αρκετός κόσμος. Βιασύνη αλλά όχι πανικός. 9 με 10 μποφώρ. Η φωτιά είναι τεράστια και φλόγες αναπηδούν απ’ τα πλάγια του πλοίου απ΄το κάτω γκαράζ.
Η Ελενα προχωράει μπροστά η Αλίνα στη μέση και εγώ πίσω. Κολλητά. Η Αλίνα είναι απίστευτα ψύχραιμη. Στο μυαλό μου έχει κολλήσει η σκέψη, ακολούθα τις οδηγίες και μη πανικοβληθείς.
ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ. ΟΔΗΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ.
Ψάχνουμε για σωσίβια. Βλέπω ότι τα παίρνουν από ένα μεγάλο άσπρο κουτί. Τρέχουμε εκεί. Είναι κάποιος μέσα και χωρίς να τον ρωτήσω μου δίνει ένα. Άλλο ένα και ένα παιδικό του λέω. Σκύβει ψάχνει και βρίσκει το παιδικό. Είσαι πλήρωμα τον ρωτάω, τι κάνουμε τώρα; Επιβάτης είμαι μου απαντάει πηδώντας απ’ το κουτί.
Πώς τα βάζουμε τα σωσίβια; Εδώ βλέπω κάποιον που ήταν πλήρωμα. Ο πρώτος που είδα. Πως το δένουμε, του λέω, δέσε της κόρης μου και της γυναίκας μου σε παρακαλώ. Μας τα έδεσε. Τώρα τι κάνουμε; Απ΄ το μυαλό μου, η ιδέα της εγκατάλειψης του πλοίου, ακόμη δεν είναι αποδεκτή. Η λαμαρίνα είναι πολύ ζεστή και ξαφνικά βλέπω δίπλα μου μια μικρή κόκκινη κουκίδα, καταλαβαίνω τι είναι, ανοίγω το βήμα σπρώχνοντας την Αλίνα. Η παντόφλες κολλάνε στο πάτωμα και σε κάθε βήμα νοιώθω ότι θα μου φύγουν. Η μικρή κόκκινη κουκίδα σε δευτερόλεπτα έγινε ασπροκόκκινος κύκλος και άνοιξε. Η λαμαρίνα έλειωνε. Έλειωνε παντού.
Τότε η Ελενα μεταμορφώνεται. Τόση ώρα άκουγα κάτι μουρμουρητά, κρίμα, γιατί ρε γαμώτο, ως εδώ ήταν, το Αλινάκι μου τι φταίει …. και ξαφνικά γίνεται θηρίο. The eye of tiger το ξέρετε; Πάμε φύγουμε μου λέει. Όχι ρε Έλενα της λέω, γιατί ξέρω πόσοι χάνονται τη στιγμή που προσπαθούν να μπουν στη βάρκα. Πάμε να φύγουμε Αντρέα μου ουρλιάζει αγριεμένη. Έχει δει τη σωσίβια λέμβο και πάει προς τα κεί. Όμως εγώ δεν έχω δει πλήρωμα εκεί και ξέρω ότι δεν έχει κάγκελα και είναι το χάος μετά. Πηδάει το πρώτο κάγκελο και κατευθύνεται στη λέμβο. Λενιώ πρόσεχε το κενό πρόσεχε, ουρλιάζω. Στη λέμβο γίνεται χαμός. Τη έχουν σηκώσει την έχουν βάλει σε θέση πτώσης και αιωρείται. Κόσμος είναι ήδη μέσα, κόσμος προσπαθεί να μπει μέσα. Καταφέρνει να μπει μέσα. Έχουμε περάσει και εμείς το κάγκελο και κρατάω κόντρα στα βήματά μου για να μη με σπρώξουν και πέσουμε στο κενό. Μόλις η Έλενα μπήκε στη λέμβο γυρνάει και φωνάζει, Αντρέα την Αλίνα δώς μου την Αλίνα.. Διστάζω γιατί πρέπει να τη σηκώσω πάνω απ΄το κενό. Ξέρω ότι δεν μπορώ να την κρατήσω πολύ ώρα έτσι, αν δεν την αρπάξει αμέσως. Και η Έλενα δεν φτάνει να έρθει πιο κοντά. Δεν το κάνω. Δεν τη δίνω. Ουρλιάζει, την κόρη μου την κόρη μου. Το αποφασίζω, τη σηκώνω και την κρατάω στο κενό. Τότε γυρίζει ένας γεροδεμένος άντρας την αρπάζει και την τραβάει μέσα. Όλα είναι πιο εύκολα τώρα. Η Λέμβος ταλαντώνεται και πέφτει. Όμως ένα μέτρο πιο κάτω μπλοκάρει, μένει κρεμασμένη και αιωρείται. Αυτό ήταν. Αρκεί να πιαστώ απ’ το σίδερο πού σημάδευα και να περάσουν τα πόδια μου μέσα. Όρμησα. Το έπιασα το σίδερο (αλλά κουτούλησα και σπάσαν τα γυαλιά μου) πέρασα μέσα. Είμαστε όλοι μαζί. Σωθήκαμε!
Τα δύσκολα πέρασαν. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Επεισόδιο τρίτο: ΚΑΡΑΒΙ ΕΝΑ.
ΑΠ’ ΤΟ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ, ΣΤΟ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΦΥΛΑ ΜΑΣ!
Είμαι μέσα. Πετάω τα σπασμένα γυαλιά μου. Όσοι φοράνε γυαλιά καταλαβαίνουν την απελπισία μου. Θα το ζήσω με την τύφλα μου..
Η βάρκα μέσα είναι ΣΧΕΔΟΝ ΑΔΕΙΑ. Η κατασκευή της είναι τέτοια, με τα διαδρομάκια και τα καθίσματα, που όλοι μπλοκαρίστηκαν στον πρώτο διάδρομο. Σφήνωσαν οι κνήμες και οι φτέρνες και κανένας δεν μπορούσε να κάνει βήμα. Και έφραξε η πρόσβαση στο εσωτερικό της. Η ανορθόδοξη είσοδός μου στη λέμβο με έσωσε απ’ το μπλοκάρισμα. Η Έλενα όμως ούρλιαζε, τα πόδια μου τα πόδια μου, και δίπλα το Αλινάκι μου ούρλιαζε, σάντουιτς ανάμεσα στην Έλενα και ένα τεράστιο άνδρα που προσπαθούσε ο δόλιος να σωθεί, αλλά και να μη τις λειώσει. Τράβηξα κοντά μου την Αλίνα. Ένοιωσα σα να την ξεκόλλησα. Κοιτώντας χαμηλά στα πόδια της για να βεβαιωθώ ότι είναι εντάξει, είδα το Ράφι (Ραφαήλ) ένα μικρό αγοράκι τεσσάρων ετών, πεσμένο σ’ αυτόν τον καταραμένο διάδρομο και να τον πατούν. Ήταν τυχερός γιατί το τεράστιο σωσίβιό του τον προστάτευσε. Τον άρπαξα και αυτόν και τον πέταξα στα καθίσματα. Καμιά σκέψη, χωρίς λόγια, μια κίνηση μόνο. Και τον ξέχασα.
Τον ξαναείδα αργότερα στην αγκαλιά της Αλεξάνδρας μαζί με τον αδελφό του.
Η Έλενα, γυάλιζε το μάτι της είπαμε, σπρώχνει τον άνδρα με δύναμη απεγκλωβίζεται και καταφέρνουν και οι δυο να κάνουν το επόμενο βήμα στον επόμενο διάδρομο. Ο ένας πάνω απ’ τον άλλο με κάθε τρόπο καταφέρνουμε να απλωθούμε σ’ όλη τη λέμβο. (η δημοσιογράφος, αργότερα, με ρώτησε: πείτε μου τι γινόταν μέσα στη βάρκα, ουρλιάζανε κλαίγανε..) Απόλυτη σιγή. Κάποια βογγητά πόνου, παιδικά ονόματα, Νίκο, Κορίννα, Ράφι, Αλίνα, Ρόμι και η απάντηση που επιβεβαίωνε ότι είναι καλά.
Η βάρκα όμως είναι κολλημένη. Οι καπνοί έχουν πνίξει τα πάντα. Μέσα στη βάρκα είναι πολύ δύσκολο να αναπνεύσεις. Αυτό που αναπνέω μου προκαλεί έναν απίστευτο σπασμό στο στομάχι και ξερνάω. Ξερνάω ασταμάτητα. Ξερνάνε κι’ άλλοι, ξερνάνε όλοι. Συνέχεια. Γιατί δεν πέφτουμε, φωνάζει κάποιος. Ακούω Ιταλικά που είναι μάλλον εντολές κάποιου απ’ το πλήρωμα προς κάποιον άλλο. Έχουμε τουλάχιστον δυο ναυτικούς σκέφτομαι, ενώ είμαι γονατισμένος στα τέσσερα και ξερνάω για χιλιοστή φορά. Ξέρω ότι αυτό που μου συμβαίνει δεν είναι ναυτία και ανησυχώ πολύ. Αν έχω δηλητηριαστεί ποιος θα τις φροντίσει. Και συνεχίζω να ξερνάω. Μπαμπά είσαι καλά, φωνάζει έντρομη η Αλίνα μόλις με είδε να γονατίζω. Μου φώναζε συνέχεια και εγώ να μη μπορώ να σηκώσω ούτε το δαχτυλάκι μου απ’ το ξέρασμα. Μόνο το μυαλό μου και το στομάχι μου υπερλειτουργούσαν και όχι μ’ αυτή τη σειρά. Κάποια στιγμή κατάφερα να σηκώσω το αριστερό μου χέρι και να της κάνω τη γνωστή κίνηση με τον υψωμένο αντίχειρα. Μαμά καλά είναι, φώναξε και σταμάτησε. Ο Ιταλός συνεχίζει να φωνάζει. Κάτι για ανεμόσκαλα ακούω κάποιος ανεβαίνει ή κατεβαίνει στη βάρκα. Στις Ιταλικές φωνές προστίθενται και Ελληνικές. Είναι οδηγίες στα Ελληνικά. Λύσε το …. στρίψε το …. ναυτικοί όροι που δεν κατανοώ. Έχουμε και Έλληνα πλήρωμα σκέφτηκα. Ακόμα καλύτερα. Ήταν ο Γιώργης απ’ τους Αγίους Σαράντα (και ένας αυτός σαρανταένας). Πλήρωμα. Είχε κατέβει στη λέμβο για να τη λύσει. Και την έλυσε. Και σκάσαμε στο νερό. Νόμισα ότι σπάσανε όλα τα κόκαλά μου. Δεν γίνεται άλλο με το ξέρασμα είπα και σήκωσα το κορμί μου φωνάζοντας και ξερνώντας ταυτόχρονα. Αλίνα Έλενα. Καλά είμαι, μου απαντά η Έλενα και ξερνάει. Μπαμπά έκανα εμετό, κλαψουρίζει το Αλινάκι. Δε μπορώ να μιλήσω και της χαϊδεύω τα μαλλιά. Πάμε να φύγουμε.., πάρτε τη βάρκα από δω.., θα σκάσουμε.., θα πνιγούμε απ’ τους καπνούς… . ανοίχτε τις τέντες… Τώρα ναι ουρλιάζουν αρκετοί. Η Ελενα ανοίγει κάτι σαν παράθυρο δίπλα και πάνω απ’ το κεφάλι μου. Τη βοηθάει ο Genaio. Ιταλός, πλήρωμα. Μπαίνει δυνατός αέρας, με χτυπά στο πρόσωπο και νοιώθω καλύτερα. Νοιώθω ανακούφιση γιατί φεύγουμε. Τότε, απ’ το παράθυρο που μπήκε ο αέρας, σήκωσα το κινητό μου και τράβηξα το videaki που είδατε. Η μηχανή της λέμβου ανάβει. Ξεκινάει. Ημασταν, έμαθα αργότερα, καμιά πενηνταριά πάνω κάτω. Μόλις απομακρυνόμαστε απ’ το πλοίο, καταλαβαίνω ότι τόση ώρα μας έκοβε τον αέρα με τον όγκο του. Γι’ αυτό μπορέσαμε να μετακινηθούμε να καθίσουμε, να βγάλω video….. Και άρχισε.
Τα 10 μποφώρ ήταν αλλιώς πάνω στο σιδερένιο κολαστήρι κι αλλιώς στην πλαστική λέμβο. Τόχετε δεί στο σινεμά ε; Το είχα δει και εγώ. Καμιά σχέση!!!
Δεκαπέντε μέτρα πάνω, γύρισμα η μύτη, βουτιά σχεδόν ελεύθερη πτώση. Σκάσιμο. Αντε πάλι απ’ την αρχή. Νερά από παντού. Η βροχή δυναμώνει, αστραπές, αέρας πολύ αέρας. Κύματα, που μια φορά που τόλμησα μέσα στο σκοτάδι να τα κοιτάξω κατάματα, ένοιωσα το μεγαλύτερο φόβο της ζωής μου. Κάποιοι που με ξέρετε θα ξέρετε ότι η θάλασσα ήταν ο εφιάλτης μου από παιδί. Και τον ζούσα. Δεν ξανακοίταξα. Κλείσαμε ότι άνοιγμα ήταν ανοιχτό. Το παράθυρο δεν έκλεινε και όταν ξεσκάλωσε έπιασε το χέρι του Genaio και παραλίγο να του το κόψει. Πιαστήκαμε σφιχτά ο ένας με τον άλλο. Σιωπή. Μόνο ο Genaio βόγκαγε ματωμένος και οι Ιταλοί και ο Γιώργης κάτι λέγαν. Στα ναυτικά.
Και τότε αρχίζει το ξέρασμα 2.
Αυτή τη φορά από ναυτία. Και τι να βγάλεις; Πόνος ατελείωτος. Κάποια στιγμή ο σπασμός του εμετού έμεινε πάνω από ένα λεπτό και νόμισα ότι θα πάθω ασφυξία. Ξερνούσαμε ο ένας πάνω στο άλλο και δεν λέγαμε τίποτα. Καθόμουνα στο μεσαίο διάζωμα θέσεων είχα την Αλίνα δεξιά μου και μετά η Έλενα. Σφιχτά. Απέναντί μου ήταν η Ράνια.Ξυπόλυτη. Κράταγε σφικτά την κορούλα της την Κορίννα. Δίπλα της ο Σπύρος ο άνδρας της κρατούσε το γιό τους το Νικόλα. Ο Σπύρος ήταν ακίνητος με κλειστά τα μάτια, σα να μην ελέγχει το κεφάλι του που κρέμονταν απ’ τον λαιμό του. Είχα πάθει υποκαλιαιμία, μου εξήγησε μετά (ο Σπύρος και Ράνια είναι γιατροί) και προκαλεί μυϊκή απόλυτη αδυναμία. Καλέ μου Σπύρο μόνο η λέξη μου έλλειπε το υπόλοιπο το ήξερα.
Ο Ιταλός έψαχνε κάτι σε κάτι μπαούλα. Ήταν νερό, σε σακουλάκια. Εφτασε ένα στα χέρια μου αλλά στάθηκε αδύνατο να το ανοίξω. Είδα ένα μισοάδειο στο πάτωμα και ήπια. Άρχισα να στυλώνομαι. Η Έλενα δεν ξέρω αν ήπιε η Αλίνα δεν ήθελε.
Αρχισε να ξημερώνει. Μάλλον ο Ιταλός είδε ένα καράβι και πήγαινε σφαίρα κατά πάνω του. Έτσι ήτανε. Το είδα και εγώ. Η Έλενα σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο.
Φωνές, ουρλιαχτά, βοήθεια Help, aiuto, Η Αλίνα σηκώθηκε κι αυτή και φώναζε κι αυτή στα ελληνικά στα αγγλικά στα ιταλικά. Ότι άκουγε προσπαθούσε να το φωνάξει. Και πλευρίζουμε το πλοίο. Φόρα είχαμε, κύμα είχε, ο Ιταλός τρελάθηκε, και το κάρφωσε το βαρκάκι στα πλευρά του πλοίου. Άκουσε και τι δεν άκουσε απ’ το Γιώργη το δικό μας.
Ένα container ήταν το πλοίο, με λίγο φορτίο άρα με μικρό βύθισμα. Ουρανοξύστης μου φάνηκε στο ύψος. Χάος. Αλλά σωθήκαμε. Σωθήκαμε;
Η μηχανή με το τράκο έσβησε και ποτέ δεν ξαναλειτούργησε. Η βάρκα ακυβέρνητη. Πετάνε σχοινιά. Ο Γιώργης δίνει μάχη να τα δέσει. Το ίδιο και ο άλλος Ιταλός ο Francesco και κάποιοι επιβάτες. Μάχη. Γιατί δεν έχουμε μηχανή και πώς να σταθείς δίπλα στο πλοίο.
Τότε κατέρριψα το ρεκόρ φόβου που είχα από λίγες ώρες πριν.
Το κύμα μας σήκωσε στο Θεό και μας έσκασε πάνω στο σιδερένιο τοίχο. Τιναχτήκαμε απ’ τις θέσεις μας. Έχασα την Αλίνα. Τα πόδια μου τσακίστηκαν στο διάζωμα των καθισμάτων. Η Έλενα χτύπησε το κεφάλι της σε ένα σίδερο γιατί έπεσε με ορμή κάποιος πάνω της. Και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι έγινε, πάλι δεκαπέντε μέτρα πάνω, κι άλλο σκάσιμο στον τοίχο.
Σε κάθε χτύπημα το βαρκάκι να σπάει, να ανοίγει και να μπάζει νερά.
Εδώ αναλαμβάνει η Ράνια. Μιλάει Αγγλικά και Ιταλικά. Αρκετές φορές μετέφρασε αυτά που μας έλεγε ο Ιταλός. Τώρα όμως ανέλαβε για τα καλά. Όρθια, ξυπόλητη, είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους δικούς μας Ιταλούς, στο Γιώργη και στο πλήρωμα του πλοίου που καταλαβαίνουν (;) Αγγλικά. Νάσαι καλά κοριτσάρα μου!!! Οι γυναίκες έχουν αναλάβει!
Το πλοίο αφήνει μια ανεμόσκαλα. Όσοι μπορούν να σταθούν βοηθάνε. Πιάνουνε την ανεμόσκαλα, τη χάνουμε, σκάμε πάνω στο πλοίο. Αυτό να γίνεται συνέχεια. Οι κάβοι σπάνε κάτι χτυπάει το Γιώργο και του ανοίγει το κεφάλι. Όλη την ώρα είναι με το μισό κορμί έξω απ’ τη βάρκα δίνει οδηγίες, τραβάει σχοινιά, αφήνει σχοινιά. Κάποια στιγμή το πλοίο παίρνει τέτοια θέση που κόβει τον καιρό. Η ανεμόσκαλα μένει για κάποια δευτερόλεπτα στα χέρια μας και φεύγει ο πρώτος. EΙΝΑΙ Ο ΙΤΑΛΟΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΤΗ ΒΑΡΚΑ. Γι’ αυτό βιαζόταν.
Δεύτερος φεύγει ένας Έλληνας. Αργότερα έμαθα ότι ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΛΗΡΩΜΑ. Όχι ο Γιώργης, αυτός είναι εδώ και ματώνει!!! Τον ξέρουμε ποιος είναι. Θα περιμένω να δω τι θα πει και μετά θα πράξουμε. Γιατί όσο ανεπίτρεπτο κι’ αν είναι να σε εγκαταλείπουν αυτοί που μπορούν, στο βάθος καταλαβαίνω την ανάγκη να σωθεί και να δει τα παιδιά του. ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ.
Οι εκπαιδευμένοι λάκισαν. Ήρθε η ώρα να φύγει κάποιος από εμάς.
Το σφυροκόπημα συνεχίζεται. Σκάμε πάνω στο πλοίο. Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μένουμε εκεί, πρέπει να πιάσεις την ανεμόσκαλα και να ανέβεις τουλάχιστον πέντε σκαλοπάτια. Αν αργήσεις, σε βρίσκει η βάρκα και σε λειώνει πάνω στο πλοίο. Κάποιος αποφασίζει να το κάνει. Δεν μπορεί. Άργησε. Βρέθηκε ανάμεσα. Δεν τον ξαναείδαμε.
Προσπαθεί ένας ακόμη. Τα καταφέρνει! Νομίζω και ένας τρίτος. Χάνεται ο τέταρτος.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. Η Αλίνα μου με σφίγγει.
Εγώ έχω παγώσει! Εδώ νοιώθω τον υπέρτατο φόβο όταν συνειδητοποιώ ότι αυτό που φαινόταν σωτηρία, το πλοίο, μπορεί να είναι ο τάφος μας. ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΙΝΑ ΑΓΚΑΛΙΑ. ΟΥΤΕ ΜΟΝΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑΤΟ ΚΑΝΩ. ΑΝ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΕΘΑΝΑΜΕ.
Ηταν η πρώτη απ’ τις δυο φορές που σκέφτηκα το θάνατο. Απ’ την πρώτη στιγμή κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι θα τα καταφέρουμε. Ηταν η πρώτη φορά που έχασα επαφή μαζί του.
Το πλοίο ξαναγύρισε, ο καιρός μας ξανάπιασε στο μέγιστο, τα χτυπήματα στο πλοίο διέλυαν πλέον εμφανώς τη βάρκα. Ο Γιώργος βγάζει ένα σουγιά και κόβει τα σχοινιά που μας δένανε στο πλοίο. Φεύγουμε μακριά απ’ αυτό που νομίσαμε ότι θα μας σώσει. Και ενώ τόση ώρα δεν έβρεχε, μόνο φυσούσε, ξεσπά μπόρα.

Επεισόδιο τέταρτο: TΩΡΑ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΦΟΒΑΜΑΙ!

Πάει το πλοίο. Σε μερικά λεπτά το χάσαμε. Τώρα ξέρουμε. Δεν είναι το δύσκολο να βρεις το πλοίο. Το δύσκολο είναι να ανέβεις σε πλοίο από ακυβέρνητη βάρκα.
Τώρα έχουμε εμπειρία. Η βροχή λιγοστεύει και σχεδόν δεν τη νοιώθουμε. Έκανε κάτι τέτοια ο καιρός. Σαν να έπαιζε κάποιος φλιπεράκι. Κάπου κάπου μας ηρεμούσε για λίγα λεπτά, φτερούγιζε η καρδία μας και ξαφνικά πατούσε το κουμπάκι κι άρχιζε το σφυροκόπημα.
Μια τέτοια ανάπαυλα είναι και τώρα. Δεν μιλάμε πολύ. Λίγα λόγια. Είσαι καλά.., σ’ αγαπώ.., μη φοβάσαι.., κρυώνεις… Κρυώνω πολύ μου λέει η Αλίνα. Αντρέα έχω παγώσει λέει η Έλενα δεν αντέχω άλλο! Τις τρίβω με μανία. Στην πλάτη στα χέρια όπου και όπως μπορώ. Η Αλίνα μου φοράει τα παντοφλάκια της, εγώ φοράω το παντοφλάκι μου. Με δυο παντόφλες μπήκα στη βάρκα, σε κάποιο τράκο έχασα τη μία. Η Ράνια απέναντι αρχίζει να τουρτουρίζει. Βάλε τις πατούσες σου ανάμεσα στα πόδια μου, της λέω. Φορούσα κοτλέ παντελόνι. Σφίγγω με δύναμη τις πατούσες της ανάμεσα στις κνήμες μου και αμέσως καταλαβαίνω τη διαφορά θερμοκρασίας.
Ήταν ξύλο τα πόδια της. Έσφιγγε την Κορρίνα ρωτούσε το Σπύρο και τον Νικόλα πως είναι. Όλοι αγκαλιασμένοι. Δεν κοιτούσα αλλού. Μόνο τους ανθρώπους που είχα γύρω μου. Η Ελενα κρύωνε πολύ. Την τύλιξα με ένα δεύτερο σωσίβιο και κάλυψα μερικά σημεία του κορμιού της. Ηταν το πρώτο ταξίδι που δεν πήρα βαρύ ζεστό μπουφάν. Ελενα της είχα πει, φέτος θα πάρω ένα ελαφρύ υφασμάτινο μπουφάν και άλλο ένα αμάνικο με πούπουλα. Αν θα έχει κρύο θα τα φοράω και τα δυο αν δεν θάχει θα φοράω το ένα. Μόνο που τώρα φόραγα το ελαφρύ κι μια θερμοφανέλα.
Να βγάλω το σακάκι; Δεν θ’ αντέξω. Ναι έκανα τέτοιες σκέψεις! Μετρούσα τι ρούχα φόραγαν τα κορίτσια μου. Η Αλίνα μου ήταν μάλλον εντάξει. Κάτι παράξενο.
Τα παντοφλάκια μούσκεμα κι όμως κρατούσαν θερμότητα. Το ήξερα, γιατί η διαφορά θερμοκρασίας στα δυο πέλματά μου ήταν σημαντικά διαφορετική. Την Ελενα την έσωζε το δεύτερο θερμοεσώρουχο και η αδιάβροχη επένδυση του πουλόβερ που φορούσε. Κρύωσε μόλις κάθισε. Ήξερα ότι όταν θα ξαναγρίευε θα ξεχνούσε το κρύο. Η προσευχές της Ράνιας ακούγονται πια δυνατά. Με ανακουφίζουν.
Ανάπαυλα τέλος. Βροχή ξαφνική και δυνατός αέρας. Μπουρίνι. Κι’ άλλο πλοίο φαίνεται. Μας είδε; Φωνές, κραυγές, η σκηνή ξαναστήνεται.
Ο Francesco και ο Γιώργος παλεύουν με τα σχοινιά. Η Ράνια πάλι ο ενδιάμεσος κρίκος. Η Ελενα φωνάζει για βοήθεια το ίδιο και η Αλίνα. Φωνάζουν κι’ άλλοι. Εγώ κρατάω την Αλίνα. Και αρχίζει το σφυροκόπημα. Τώρα όμως ξέρουμε. Τώρα το βαρκάκι είναι ήδη σπασμένο και ξέρουμε τι θα ακολουθήσει. Κάθε φορά που κατευθυνόμαστε με ορμή πάνω στο πλοίο κάποιος φωνάζει δυνατά Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ ΚΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ ΣΚΟΡΠΑ. Και τσακιζόμαστε. Και ξαναπιάνουμε τη σκάλα. Τώρα ο πρώτος που φεύγει ξέρει και τα καταφέρνει. Ο δεύτερος, ένας Ιερέας ,όχι όμως Έλληνας, Βούλγαρος μάλλον είπαν, αποφασίζει να ανέβει. Είναι εύσωμος. Πολύ. Έχουμε βρει συντονισμό. Ο Γιώργος παρακολουθεί το κύμα. Άμα έρχεται μεγάλο, φωνάζει όχι όχι και αφηνόμαστε. Και τσακιζόμαστε.
Όταν έρχεται μικρό φωνάζει, τώρα τώρα, ο Francesco και δυο ακόμη, πιάνουν την ανεμόσκαλα και πρέπει να φύγεις γρήγορα. Κάθε φορά που προσπαθεί κάποιος είμαστε όλοι βουβοί. Ο Ιερέας πιάνει την ανεμόσκαλα, ο Γιώργης του λέει τώρα, ο Ιερέας διστάζει, φύγε, του φωνάζουν, φύγε, ο Ιερέας ανεβαίνει ένα σκαλοπάτι και μένει εκεί. Η βάρκα μας σηκώνεται απ’ το επόμενο μεγάλο κύμα και σκάει πάνω στο πλοίο. Στην ανεμόσκαλα δεν είναι κανείς. Κι όμως η διαδικασία συνεχίζεται. Χωρίς λεπτό χαμένο (Αυτό ήταν ήταν σοκαριστικό για όλους. Το ότι δε νοιώθαμε τίποτα. Ο επόμενος). Η επόμενη ήταν μια κυρία. Η πρώτη γυναίκα που θα προσπαθούσε. Δυο προσπάθειες έκανε. Στην πρώτη δεν μπορούσε γιατί την εμπόδιζε το σωσίβιο. Στη δεύτερη τη βλέπω να το βγάζει. Πιάνω το κεφαλάκι της Αλίνας και το χαμηλώνω. Κλείνω και εγώ τα μάτια. Μπράβο μπράβο, ανέβα, της φωνάζουν. Σπάει ο πίσω κάβος και ο Γιώργης ορμάει να κόψει και τον μπροστά. Η βάρκα απομακρύνεται αλλά ο μπροστινός κάβος δεν κόβεται με το σουγιά. Η γυναίκα φαίνεται μπροστά μας πάνω στην ανεμόσκαλα. Δεύτερο, τρίτο, τέταρτο σκαλί και γλιστράει. Χάνεται στη θάλασσα κάτω απ’ το πλοίο. Κάποιος πετάει ένα σωσίβιο προς το σημείο που χάθηκε. Εμείς είμαστε δεμένοι με τον κάβο και ο Γιώργης ουρλιάζει προς το πλήρωμα για να μας ελευθερώσουν αυτοί από πάνω. TΙ ΚΑΝΕΙ Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΏΣΕΙ ΟΛΟΥΣ. ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠ ΤΗ ΠΡΥΜΝΗ. ΚΟΨΤΟ, ΑΣΤΟ ΟΥΡΛΙΑΖΑΜΕ ΟΛΟΙ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ. Tο κόβουν και ελευθερωνόμαστε.
Η φορά μας όμως είναι προς την πρύμνη. Αδέλφια μας σκότωσε, μας σκότωσε λέει ο Γιώργος. Ο Francesco πάγωσε και κοιτούσε. Αδέλφια αυτό ήταν, μας σκότωσε λέει άλλη μια φορά ο Γιώργος. ΜΠΑΜΠΑ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ φωνάζει η Αλίνα. Και παγώνουμε όλοι. Τη σφίγγω στην αγκαλιά μου και φωνάζω μ’ όση δύναμη έχω. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΛΙΝΑ ΜΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ. To έλεγα στην Αλίνα, αλλά έκανε καλό σ’ όλους μου είπαν μετά. Και τότε σήκωσα πάλι το κεφάλι.
Από πάνω μας ήταν η πρύμνη του πλοίου. Ψηλά και συνέχιζε να ανεβαίνει με το κύμα. Μπροστά μας η προπέλα. Και η πρύμνη θα πέσει. Και πέφτει. Η δεύτερη φορά που ο θάνατος πλημμύρισε τα πάντα μέσα μου. Απόλυτος τρόμος.
ΕΝΑ ΑΠΟΝΕΡΟ, ΕΙΠΑΝ, ΑΠ’ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΠΛΟΙΟ. ΕΝΑ ΚΥΜΑ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ. ΠΟΙΟΣ ΞΕΡΕΙ.
Κάτι μας έσπρωξε την τελευταία στιγμή. Και το θηρίο σκάει πίσω μας και μας εκσφενδονίζει είκοσι μέτρα μακριά του. Δεν σας θέλω είπε. Σωθήκαμε; Ο Γιώργης αλαφιασμένος τρέχει να μαζέψει τον κάβο που σέρνεται πίσω μας και σε λίγο θα περάσει απ’ την προπέλα. αν το αρπάξει χαθήκαμε. Ο Αι Γιώργης μας όμως ήταν γρήγορος. Με πήρε η κόρη μου στο τηλέφωνο, μου έλεγε αργότερα, και μου λέει, γιατί μπαμπά έφυγες απ’ το πλοίο, τα κανάλια λένε ότι το πλήρωμα παράτησε τον κόσμο. Να μου δώσεις Γιώργο μου την κόρη σου, να της πω εγώ τι έκανε ο μπαμπάς της, του απάντησα και του φίλησα το σπασμένο κεφάλι.
Πάλι μόνοι, με τα κύματα και τη βροχή. Ο καιρός είναι λίγο καλύτερος. Δεν έχει εκείνη τη μανία. Όλοι σιωπηροί. Παίρνουμε πάλι τις γνωστές θέσεις μας. Είμαστε καταπονημένοι αλλά εγώ νοιώθω ότι αφού βγήκαμε απ’ αυτό, δεν γίνεται να χαθούμε. Το σκάφος αυτό δε βουλιάζει με τίποτα τους είπα. Ας τα κλείσουμε όλα και να περιμένουμε. Δε βουλιάζει με τίποτα. Χωρίς ρωγμές όμως.
Μείναμε για λίγο σιωπηροί. Τότε είδα την Αλεξάνδρα. Άκουγα άλλη μια γυναικεία φωνή εκτός της Ράνιας και της Έλενας. Μια σταθερή σχεδόν αυστηρή φωνή. Μετέφραζε και αυτή Ιταλικά Αγγλικά. Αλλά τώρα την είδα. Το κινητό της έπιανε και άρχισε να καλεί. Άκουγα που επικοινωνούσε με κάποιους στις ανάπαυλες που λέγαμε. Μόνο το δικό της τηλέφωνο είχε σήμα. Και της Ράνιας που και που. Ήταν Ιταλική η σύνδεση, έμαθα αργότερα. Η Αλεξάνδρα μετέδιδε σιγουριά. Κάθε φορά που έλεγε κάτι, ένοιωθες καλά. Ένα απ΄τα χαρίσματά της.
Άρχισε πάλι η αναμονή. Για τρίτο καράβι; Κανείς πλέον δεν το λαχταρούσε και τόσο πολύ νομίζω. Έχει γεμίσει αίματα το αριστερό μπατζάκι του παντελονιού μου. Κοιτάζω τα πόδια της Ράνιας, είναι εντάξει. Άρα δικό μου είναι. Ανασηκώνω το μπατζάκι και βλέπω αίμα. Αρκετό αίμα. Ψηλά στο καλάμι, κάτω απ’ το γόνατο πονάω λίγο. Σπασμένο δεν είναι τίποτα. Το ξεχνάω.
Δεν πέρασε πολύ ώρα και να το τρίτο πλοίο.
Σφίξιμο στην καρδία.
Μας είδε και έρχεται για εμάς.

Επεισόδιο πέμπτο και τελευταίο: ABY JEANNETTE
ΟΙ ΣΩΤΗΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΣΩΤΗΡΕΣ»
Το προαίσθημα είναι καλό στη θέα του πλοίου. Είναι τεράστιο 324 μέτρα αλλά χαμηλό. Είναι φορτωμένο και έχει μεγάλο βύθισμα. Εδώ μπορεί και να τα καταφέρω, σκέφτομαι. Όλα αρχίζουν να φαίνονται καλύτερα. Μέχρι και τη δεύτερη παντόφλα μου, πήρε το μάτι μου, σφηνωμένη στον πρώτο (που αλλού) διάδρομο. Όλα αρχίζουν να πηγαίνουν καλύτερα. Δεν βρέχει καθόλου, φυσάει αρκετά, όχι τρομακτικά άλλα έχει μεγάλο και βουβό κύμα.
Ο Γιώργος λέει, αυτός είναι γάτα, για το καπετάνιο του πλοίου, αυτός μάλλον θα μας σώσει. Τον βλέπουμε να κάνει μανούβρες για να μας πλησιάσει έτσι ώστε να μας κόβει τον καιρό. Έξυπνος άνθρωπος. Το επιβεβαίωσα στο υπερθετικό αργότερα.
Η Αλεξάνδρα μας ενημερώνει ότι έχουν ενημερωθεί στην Αθήνα και μάλιστα όταν της λέω να ειδοποιήσουν οι δικοί της τις αρχές, μου απαντά ότι ποιο ψηλά απ’ αυτόν που ενημέρωσε η ίδια, δεν υπάρχει. Είμαι απόλυτα ήρεμος ότι τελειώνουμε. Πλευρίσαμε.
Το κύμα μας ανεβοκατεβάζει και στο ανέβασμα είμαι στο ύψος του καταστρώματος και βλέπω τους ναύτες. Είμαι σίγουρος ότι εδώ θα την ανέβω την ανεμόσκαλα.
Απ’ το πλοίο μας γνέφουν και φωνάζουν. Είναι Φιλιππινέζοι. Μας πετάνε τους κάβους. Ο καπετάνιος στρίβει το πλοίο όπως αυτός θέλει. Κεντούσε, έλεγε αργότερα ο Γιώργος. Στο πρώτο πλεύρισμα μας πετάνε αμέσως μπουκάλια με νερό.
Προσπαθούν με όλο τους το είναι. Λύνεται ένα κάβος και ξαναζούμε ένα απίστευτο στραπατσάρισμα πάνω στο πλοίο. Απ’ τα πιο δυνατά. Για πρώτη φορά φεύγει ένα κομμάτι απ’ τη βάρκα μας. Δεύτερο χτύπημα. Το ίδιο δυνατό. Η βάρκα ανοίγει εμφανώς. Ο Χρήστος, έλεγε μετά, έβλεπε τους ναύτες να κλαίνε που μας χάνουν. Είμαι σίγουρος ότι έτσι ήταν. Δεν είναι εύκολο ούτε τώρα σκέφτηκα.
Η ανεμόσκαλα έπεσε. Τη πιάσαμε. Κάποιος έκανε την πρώτη προσπάθεια. Δεν πέτυχε. Ευτυχώς έπεσε μέσα στη βάρκα. Και η δεύτερη προσπάθεια δεν πέτυχε. Δεν χάνουμε όμως κανέναν. Κάποιος φωνάζει να λύσουμε τους κάβους να φύγουμε γιατί θα σπάσει η βάρκα. Η Ράνια ουρλιάζει να μην το κάνουμε. Εγώ δεν είμαι σίγουρος, πάω να συμφωνήσω με το λύσιμο αλλά βλέπω τα ανοίγματα στη λέμβο και φωνάζω να μην φύγουμε. Η σκάλα αποσύρεται. Μα που πήγαν, αναρωτιέται κάποιος βρίζοντας, τι κάνουν κι αυτοί; Σε λίγα λεπτά όμως πέφτει ένα χοντρό δίχτυ δεμένο με σχοινά. Κάτι σαν αυτοσχέδιο καλάθι. Έξυπνοι άνθρωποι. Θέλανε να μας σώσουν.
Το μόνο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να κρατηθούμε γερά απ’ τα σχοινιά. Θα μας τραβούσαν επάνω.
Έναν έναν. Νομίζω ότι αρχικά ανέβηκαν δυο άντρες. Ήταν σαφές ότι όλοι μπορούσαμε να το κάνουμε. Μια γυναικεία φωνή, όχι απ’ τις γνωστές, με ξενική προφορά, ακούστηκε να λέει, οι μάνες με τα παιδιά πρώτα. Ήταν σα διαταγή. Γυρίζω στο Λενιώ μου και της λέω, Έλενα εσύ και η Αλίνα τώρα. Αντρέα θα τα καταφέρω; Πιο σίγουρα από μένα, της απαντώ. Είμαι σίγουρος ότι και στην ανεμόσκαλα η Ελενα θα τα κατάφερνε μαζί με την Αλίνα. Και η Ράνια και η Αλεξάνδρα. Όλες είχαν γίνει λέαινες.
Η Έλενα πλησίασε στους άντρες που είχαν τον έλεγχο του διχτυού. Δεν ήταν εύκολο. Ήθελε κι’ αυτό ταχύτητα και συγχρονισμό με το κύμα. Κάποιος την εμπόδισε και μπαίνει να της πάρει τη θέση. Η Ελενα αγριεύει αλλά την σταματάω. Δεν είναι ώρα για τέτοια. Έρχεται η σειρά της. Μπαίνει η Αλίνα στο δίχτυ και την ακολουθεί. Αλινάκι πιάσε με γερά και μη μ’ αφήσεις ότι κι αν γίνει. Αλίνα δε φοβάσαι τίποτα της φωνάζω, σε ένα δευτερόλεπτο θα είσαι επάνω. Και φεύγουν. Σφίχτηκε η ψυχή μου, αλλά ήμουν βέβαιος. Μέτρησα πόντο πόντο το ανέβασμα. Τα κατάφεραν. Και ξαφνικά ήμουν άλλος. Σηκώθηκα και φώναξα στη Ράνια. Εσύ τώρα, μη το σκέφτεσαι. Ανέβηκε. Μαζί της δεν κινδυνεύει κανείς. Ανέβηκε κι Αλεξάνδρα με τα αγόρια της. Αυτή με το μικρούλι Ράφι και ο μπαμπάς με τον Ρομέο. Περπάτησα μέσα στη βάρκα, είδα όλα τα πρόσωπα, κατάλαβα ότι υπήρχαν δυο Francesco τόση ώρα. Ήταν και ένας μικρός στην ηλικία, πλήρωμα κι’ αυτός. Ήταν τρομοκρατημένος. Ο μεγάλος εξουθενωμένος. Ο Γιώργης ακούραστος. Έμαθα ότι τον έβαλαν με το ζόρι, προτελευταίος, να ανέβει. Κάθισα δίπλα σ’ ένα παλληκάρι που έδειχνε να πονάει πολύ. Ο Γιώργος. Οδηγός φορτηγού. Φορτηγατζής. Τον χάιδεψα στο πρόσωπο και τον ρώτησα που πονάει. Μου δείχνει τις γυμνές πατούσες του. Έγκαυμα στα δάχτυλα και στις φτέρνες. Βαθιά πληγή. Απ’ το κολαστήρι του Norman Atlantic. Θυμάμαι και εγώ το πόδι μου. Το παντοφλάκι που του φόρεσα έγινε κόκκινο. Ένα άσπρο ένα κόκκινο. Κάτι δεν πήγαινε καλά και ζήτησα να πάρω σειρά για πάνω. Αμέσως μου την παραχωρήσαν. Το μάτι μου πήρε την τσάντα της Ελενας. Να την πάρω; Κι αν χαθώ για μια τσάντα. Κάπου στην Αλβανία βρέθηκε, άκουσα σήμερα στις Ιταλικές ειδήσεις. Πιάστηκα σφιχτά. Αρχισαν να με ανεβάζουν. Το κινητό μου χτύπησε για πρώτη φορά. Έφτασα επάνω. Με αρπάξαν απ’ τα χέρια κι απ’ το μπουφάν και με τραβήξαν στο κατάστρωμα. Όταν σηκώθηκα όρθιος μέτρησα επτά άτομα. Με τα σχοινιά στα χέρια. Οι δυο είχαν πέσει κάτω. Ο ψηλότερός τους ήταν μέχρι τον λαιμό μου. Και χαμογελούσαν όλοι. Βλέποντας το πόδι μου γεμάτο αίματα ένας μικρόσωμος Φιλιππινέζος με το ξυρισμένο κεφάλι, ο Recio, προσπαθεί να με πάρει αγκαλιά. Τον καθησυχάζω ότι είμαι εντάξει. Όση ώρα περπατούσαμε του φιλούσα τα χέρια και την γυαλιστερή του καράφλα. Περπατάμε για εκατό μέτρα σε ψιλόβροχο με αέρα και μπαίνουμε σε κλειστό ασφαλή χώρο. Επιτέλους τέλος! Τέλος;
Με οδηγεί στο ιατρείο του πλοίου. Δίπλα στην είσοδο ήταν. Δυο βήματα. Ξαναχτυπά το κινητό μου. Επικοινωνώ με τους δικούς μας. Σε 42 δευτερόλεπτα οι αγαπημένοι μας γύρισαν απ’ την κόλαση στον παράδεισο και δεν ξαναέχω σήμα.
Ένα δωματιάκι μ’ ένα κρεβάτι και πάνω στο κρεβάτι κουλουριασμένοι άνθρωποι. Η Έλενα έκλαιγε, η Αλεξάνδρα ψύχραιμη αγκάλιαζε την Έλενα, η Ράνια που δεν έκλαιγε παρά μόνο αργότερα αν μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον αγαπημένο της, ο Σπύρος δίπλα της ήταν γιατρός πια, δεν ήταν διασωθείς. Τα παιδιά όλα στο κρεβάτι κουλουριασμένα και τα πέντε. Στο κρεβάτι κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του την Αλίνα μου, ένας γελαστός ευτυχισμένος άνθρωπος. Νάτος ο μπαμπάς αγάπη μου, της λέει. Δεν τον έχω ξαναδεί. Δεν ήταν στη βάρκα μαζί μας. Ήταν ο Νικήτας. Ναυαγός που κολύμπησε ώρες μέχρι να τον μαζέψει ο captain της καρδιάς μας. Έχει δύσκολη ¨ιστορία¨ ο Νικήτας αλλά αυτή θα σας την πει ο ίδιος. Κάποτε. Φορά εσώρουχα Φιλιππινέζου. Είναι πάνω από 1,80.
Ο Σπύρος μου φτιάχνει το πόδι. Είναι ορθοπεδικός. Ένα μικρό σχίσιμο είχα, αλλά κόπηκε κάποια φλεβίτσα και το αίμα έτρεχε άφθονο. Σε τρία λεπτά ο Σπύρος μ’ έφτιαξε. Τα γεγονότα αρχίζουν να τρέχουν με πραγματικές ταχύτητες. Μεταφερόμαστε στο ¨υπνοδωμάτιο¨. Στους διαδρόμους χαμογελαστές φατσούλες μας χαιρετάνε ευγενικά. Με αξιοπρέπεια. Δεν είμαστε τα ¨λάφυρά¨ τους να τα φωτογραφίζουν για να δείχνουν τι κάνανε αυτοί. Σαν να βρισκόμασταν μέρες μαζί τους. Με χαμόγελο παραμέριζαν να περάσουμε εμείς. Η ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΝΑΜΕ ΕΜΕΙΣ.
Δεν θα το κάνω μελό αλλά πρέπει να μαθευτούν μερικά πράγματα για το τι σημαίνει δοτικότητα.
Μας δώσανε τα πάντα. Δεν είχες παρά να ζητήσεις κάτι και θα στο έβρισκαν. Κι αν δεν μπορούσαν θα επέστρεφαν συντετριμμένοι που δεν πρόσφεραν. Πήραν τα ρούχα μας. Τα έπλυναν τα στέγνωσαν τα σιδέρωσαν. Το φαγητό. Εδώ τα λόγια δεν φτάνουν. Ο μάγειρας! Ήταν εκείνος ο καραφλούλης που λέγαμε. Ο υπέροχος Recio. Σας ευχαριστούμε που μας σώσατε, του είπε κάποια στιγμή, η Ελενα, μα και σεις μας σώζετε παράλληλα, της απάντησε, για να συνεχίσει, θεωρείστε το σα δεύτερη ζωή. Τι θα κάνετε μ’ αυτή;
Ο μάγειρας. Και άρχισε το φαγητό. Εφερνε έφερνε έφερνε. Τρώγαμε πρωινό, δεκατιανό λιγοπριτομεσημεριανό, μεσημεριανό, απογευματινό, πριντοβραδινό, βραδινό …
Θα μας βρν δυοτρία κιλά βαρύτερς κι αντε να τ’ ς πεις ότ ναυάγσες, έλεγε ο καλός μου ο Χρήστος όταν δεν τον έπνιγε ή οργή με αυτά που του συμβήκανε. Αλλά και τότε τα μπινελίκια του ήταν απόλαυση.
Τα παιδιά μας. Media player με ΟΛΕΣ τις παιδικές ταινίες (Ράνια μου πόσες είδες αλήθεια τα βράδια που δεν κοιμόσουν; ) MONOPOLY, ντόμινο, σκάκι. Ο παιδικός παράδεισος. Παγωτά, γλυκά, όχι σερβιρισμένα, με τις κούτες.
Οι Φιλιππινέζοι, αμούστακα παιδιά (τα περισσότερα) να εμφανίζονται διακριτικά, να φέρνουν κάτι και να χάνονται. Ούτε ευχαριστώ δεν προλαβαίναμε να πούμε.
Μπορούσαμε να κυκλοφορούμε παντού. Άνοιγες την πόρτα και έμπαινες. Δεν σου έλεγε κανείς τίποτε. Μόνο χαμόγελα. Στη γέφυρα του πλοίου. Η παιδική χαρά των παιδιών! Με τα κιάλια του καπετάνιου, στη θέση του καπετάνιου. Και να μην ενοχλείται κανείς. Και όχι δήθεν.
Ο καπετάνιος. Solarte Rodrigo Bolo το όνομα. Υπέροχος, πράος, έξυπνος, πατέρας όλων και αρχηγός. το παρατήρησα αρκετά και κατάλαβα πολλά για τη διαχείριση των ανθρώπων.
Η ομάδα ετερόκλητων ανθρώπων προσπαθεί να γνωριστεί. Γιατί μας έδεσε η ζωή εννιά ώρες μαζί πάνω στη λεπτή, πολύ λεπτή γραμμή. Και τότε δένεσαι με όλους. Ταιριάζεις δεν ταιριάζεις. Κι αν ταιριάζεις τότε αγαπάς και ξέρεις ότι απέκτησες φίλους ζωής. Δεμένος θα είσαι πάντα με όλους. Εμείς βρήκαμε την Ράνια το Σπύρο και την Αλεξάνδρα.
Η Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2014 πέρασε. Η πιο τυχερή μέρα της ζωής μου. Τα γενέθλιά μου μεταφέρονται.
Την επομένη, 29 Δεκεμβρίου, απ’ το πρωί η Αλεξάνδρα ξεδιπλώνει τις οργανωτικές της ικανότητες. Φτιάχνει λίστες με ονόματα και τηλέφωνα. Βγάζει φωτοτυπίες, μιλά στο τηλέφωνο, δίνει πληροφορίες. Αρχηγός. Για οτιδήποτε στην Αλεξάνδρα.
Και αρχίζει το παράλογο.
Το πλοίο μένει στο ίδιο σημείο που μας μάζεψε. Κάνει κύκλους. Έχει λιακάδα (!!!) και βλέπουμε τα πλοία που συμμετέχουν πλέον στη διάσωση. Σχηματίζουν έναν τεράστιο κύκλο γύρω απ’ το Norman Atlantic. Βλέπουμε αμυδρά τον καπνό της φωτιάς, και τα ελικόπτερα. Η πρώτη μέρα πέρασε εύκολα. ξαναπήραμε τα ρούχα μας καθαρά (παπούτσια ήταν αδύνατον να βρώ και κυκλοφορούσα (πάλι) με καρό παντοφλάκια νούμερο 37 (στο τέλος, το παιδί που του το ζήτησα, μου βρήκε. Δεν το ξέχασε, έψαχνε) Ένα ελικόπτερο πήρε τον Βούλγαρο τραυματία που είχαμε(είχε σπάσει τον ώμο του σε μια προσπάθεια σκαρφαλώματος, Ευτυχώς μετά την συντριβή του μεταξύ πλοίου και βάρκας το κύμα τον έριξε μέσα )
Γνωριζόμαστε κάθε ώρα και καλύτερα. Ο Νικήτας ρωτά συνέχεια για την Αλίνα μου. Ο Νικήτας έχει κακά τατουάζ στα χέρια αλλά κλαίει σα μωρό παιδί αγκαλιά με τους σωτήρες του. Τι έκανα, τι έκανα, τι λάθη έκανα μου είπε……. Νικήτα έχεις τεράστια, υπέροχη καρδιά. Είσαι γεμάτος αγάπη! Για όλους! Όποιος δεν το βλέπει σε σένα είναι εχθρός σου.
Τα τηλέφωνο της Ράνιας και του Δημήτρη έχουν πάρει φωτιά. Τα ξαδέλφια της με τα παιδιά τους είναι καλά. Ήταν το ζευγάρι των γιατρών που έμειναν στο πλοίο και στάθηκαν σ’ όλους.
Η Ράνια έχει γνωριμίες. Η Αλεξάνδρα το ίδιο. Όλοι ειδοποιούν κάποιον. Πότε θα βγούμε; Καμία απάντηση.
Σενάρια δικά μας. Πρέπει να μείνουμε 48 ώρες υποχρεωτικά για τους ναυαγούς. Κι άλλο βράδυ σε πλοίο. Δύσκολα κοιμάσαι σε μια καρέκλα. Όλα μας τα δώσαν οι Φιλιππινέζοι, μόνο τα κρεβάτια τους δεν μας δώσαν. Είχαμε νομίζω δυο ή τρείς καμπίνες μπορούσαμε να πλυθούμε, αλλά είμαστε 59 άτομα σε πλοίο για 20. Τα βράδια δυσκολεύουν. Οι χαρακτήρες και τα ελαττώματα αρχίζουν να διακρίνονται. Κάποιοι είναι γαϊδούρια τελικά και τίποτε δεν τους κάνει ανθρώπους. Είμαστε 21 Έλληνες 7 Αλβανοί, 4 Γερμανοί
1 Ολλανδός (έδωσε μάχη στη βάρκα, ψύχραιμος) 2 Ιταλοί, 2 Βούλγαροι, 1 Ρουμάνος και 1 Τούρκος (ο γκαρντάςς). Δυο εθνότητες είχαν γαιδούρια.
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου. Πότε θα φύγουμε; Έλα μου ντε. ο καιρός χαλάει. Έρχεται χιόνι και κρύο. Εμείς στο πλοίο.
Ο καπετάνιος τραβάει τα μαλλιά του απ΄ το αλαλούμ των Ιταλών. Είμαστε ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ. Του λένε να μας πάει στην ΚΡΟΑΤΙΑ (!!;;;;). Αρνείται πεισματικά. Πως θα παραδώσει ανθρώπους χωρίς χαρτιά σε χώρα εκτός Ευρωπαικής Ενωσης; Οι Ιταλοί το χαβά τους.
Εμείς βάζουμε ότι μέσο ξέρουμε για να συμβεί κάτι λογικό. Άκου Κροατία! Η Ράνια κανονίζει και μιλάω σε πρωινή εκπομπή. Το ίδιο και η Αλεξάνδρα.
Πέφτουν απ’ τα σύννεφα. Γνωρίζουν την ύπαρξή μας αλλά επισήμως δεν υπάρχουμε. Δυστυχώς έχει αναλάβει το Ιταλικό κράτος και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, απαντάνε τα «μέσα» μας.
Είναι απαράδεκτο κάτι πρέπει να κάνουμε λέει η Δημοσιογράφος. Τέλειωσε η εκπομπή ξεχαστήκαμε. Ίσως αύριο πάλι. Ξαναζεσταμένο θέμα δεν ξαναβγαίνει. Εκτός αν έχει αίμα και θάνατο LIVE.
ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΤΕ. ΟΤΙ 5 ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΔΑΝ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ, ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΓΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ.
ΤΑ ΑΦΗΣΑΝ ΝΑ ΕΜΠΕΔΩΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥΣ 4 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.
Ασε εμάς. Εμείς έχουμε (;) τον έλεγχο του μυαλού μας. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ;;;; ΤΙ ΖΗΜΙΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ;;;
Εχει αναλάβει το Ιταλικό κράτος; Το καταλαβαίνω απολύτως. Εσύ, που δεν έχει την επιχειρησιακή ευθύνη τι κάνεις;; ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΕΥΘΥΝΗ;;;
Γιατί τότε:
Α. Καλείς επίσημα στο κατάστρωμα την ¨αρχηγό¨ μας και την ενημερώνεις. Της εξηγείς το σχέδιο το οποίο απαιτείς απ’ τους Ιταλούς. Αν αλλάξει ξανακαλείς και ενημερώνεις. Δημιουργείς αίσθημα ασφάλειας. Επισήμως εκλήθησαν όλοι οι παραπάνω υπήκοοι. Πλην των Ελλήνων.
Β. Με το που μαθαίνεις ότι υπάρχει έστω και ένα παιδί στέλνεις με Super Puma με Super man με Super Duck με ότι σου επιτρέψουν οι Ιταλοί. έναν ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟ. Να φροντίσεις ψυχές. (Ψήφος Ψυχή Ψαροκασέλα Ψωροκώσταινα το μυαλό των υπευθύνων (υπό την ευθύνη ))
Όμως αυτά μπορεί να τα κάνει και ο νο 2 . Αυτός που πήρε φόρα και έρχεται. Αν το θέλει πολύ. Πόσο κοστίζει ένα ιδιωτικό ελικόπτερο να πετάξει και να φέρει παιδοψυχολόγο σταλμένο απ΄την ελπίδα της πατρίδας μας; Έτσι θα πράξουμε για όλους θα ήταν η σημειολογία της πράξης. Κι ας του το απαγορεύσουν.
Θεατρινισμοί μου είπε, φτηνοί θεατρινισμοί. Μόνο αν εσύ κάνεις θέατρο είναι θεατρινισμός. Αν το κάνεις αληθινά εμείς θα το νοιώσουμε. Η πολιτική γίνεται επί της ουσίας και όχι κατά περίπτωση μου συνέχισε χτες, στελεχάρα που έρχεται………
Η ζωή της κόρης μου, η ουσία της ζωής μου, είναι μια περίπτωση.
Φοβάμαι ότι το να καώ ή να πνιγώ, θα το ξαναζήσω σύντομα.
Τζίφος και πάλι. Θα πάμε στο Μπάρι λένε οι Ιταλοί. Και γιατί να πάμε στο Μπάρι να πάμε στο Μπριντεζι Όχι ξαναλένε οι Ιταλοί θα πάτε στο Μαμφρεντόνια . Ημαρτον κύριε! Αυτό πάλι τι είναι; Ένα μικρό λιμανάκι πάνω απ την Ανκονα όπου θα μας κατεβάσουν οι Ιταλοί. 12 ώρες ταξίδι. Το δελτίο λεει ότι ο χιονιάς έρχεται και θα συναντηθούμε στο Μανφρεντόνια.
Ο πλοίαρχος είναι σε παράκρουση απ’ τη μα…. (ζητώ συγνώμη) που του δέρνει όλους! Εχω 59 άτομα λέει (πάντα ήρεμος ) στους Ιταλούς και σωστικά για 25. Εγώ που μάζεψα ανθρώπους δεν θέλω να ζητάω να με μαζέψετε ( έτσι ακριβώς!) Πάτε στο Μανφρεντόνια απαντάνε οι Ιταλοί, θα τους αποβιβάσεις εκεί.
Και ξεκινάμε. Τα αδέλφια μας, μας είδαν διαλυμένους απ’ την κούραση και μας πίεσαν να πάμε στην καμπίνα να κοιμηθούμε. Ήταν στον 5 όροφο. Ξαπλώσαμε και οι τρεις στο ίδιο κρεβάτι. Το πλοίο κουνούσε. Η Αλίνα πανικοβλήθηκε και μας ικέτεψε να γυρίσουμε κάτω, στους άλλους, να είμαστε όλοι μαζί.
(Μόνο το σχολείο της κόρης μου τα σκέφτηκε όλα αυτά και επικοινώνησε με παιδοψυχολόγο. Απλά ένας άνθρωπος ξέρει ότι έχει την ευθύνη και την ανέλαβε.)
Κατεβήκαμε. Κοιμήθηκα στο πάτωμα. Κάποια στιγμή κούνησε πολύ και έτυχε να ακουστεί κάτι απ’ τα μεγάφωνα. Πετάχτηκα. Το ξανάζησα. Φρίκαρα. Ήρθε και η Ελενα στο πάτωμα.
Τρίτη 30 Δεκεμβρίου. Ξημερώνουμε στο Μαμφρεντόνια. Μαζεύουμε τα πράγματα. Τακτοποιούμε. Αντε θα φύγουμε. Φωτογραφίες, χαρές, αγκαλιές. Θα φύγουμε.
ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΕΚΑΝΕ ΕΡΑΝΟ ΚΑΙ ΜΑΖΕΨΑΝΕ 500 ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΔΩΣΟΥΝ. Τρελαθήκαμε. Ο Νικήτας ακόμη κλαίει!
Το σχέδιο βρίσκεται εν εξελίξει!! Περιμένουμε Super Puma λέει ο ένας, φρεγάτα λέω εγώ (δεν έχω μπει και γούσταρα πολύ) C 130 o άλλος και τι δεν περιμέναμε. Περιμέναμε. Χιονοθύελλα έξω. Ψόφος κακός. Περιμέναμε. και έφτασε. Έχετε δει κάτι βάρκες που έχουν κάτι σα θυρωρείο πάνω τους. Ε, κάτι τέτοιο με ποιο μικρή βάρκα και πιο ψηλό θυρωρείο.
Του λιμενικού. Έκανε γύρους γύρω απ’ το Θηρίο το ¨δικό¨ μας. Το σχέδιο: Θα απλώσουν κάτι σα συρματόσχοινο απ’ το πλοίο στο θυρωρείο και μ’ ένα καλάθι, ένας ένας θα περνάμε. Με χιονοθύελλα. Σοβαρά τώρα. Δεν κάνω πλάκα. Μου είναι αδύνατον να καθίσω πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα; οπουδήποτε. Δεν πιστεύω στ’ αυτιά μου, ότι κάποιος πρότεινε αυτό το σχέδιο. Ο Captain είναι ήρεμος αλλά το είδα το φρυδάκι του που κουνιόταν.
Δεν τους παραδίδω με τίποτα. Θα κατέβουν απ’ το πλοίο μου μόνο αν μου βρείτε τρόπο αποβίβασης 150% σίγουρη.
Το θυρωρείο κάνει δυο βόλτες και φεύγει.
Νέο σχέδιο……. Άστο, σκέφτηκε η πλοιοκτήτρια εταιρεία. Μπλέξαμε με τα επιτελικά σαίνια και μέχρι το Πάσχα ακόμα βόλτες θα κάνουμε.
Αναλαμβάνει την ευθύνη ο ιδιοκτήτης και αποφασίζει να μας πάει στον (κρατηθείτε) Τάραντα (απ’ το Δημοτικό είχα να το ακούσω αυτό το όνομα) στη Νότια Ιταλία (αν ψάχνετε είναι στη μπότα στο τακούνι από μέσα) στη μεγαλύτερη ναυτική βάση της Ιταλίας. Να πάει το καραβάκι μας, χωρίς κίνδυνο να βρει πουθενά και πάθουμε καμιά ζημιά, να πατήσουν και οι χριστιανοί (και άλλοι) χώμα. Τελεία και παύλα.
Και ξεκινήσαμε (χάλασε η μηχανή για κάνα δίωρο, αλλά τα γατόνια το φτιάξανε) Και πάμε Νότια τώρα!
Νύχτα πάλι! Δεν κοιμάμαι. Λιποθυμώ απ’ την κούραση.
ΤΕΤΑΡΤΗ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ. Ξημέρωσε. Φτάσαμε στη νότιο Ιταλία.
Μέχρι το μεσημέρι είχαμε φτάσει στη βάση. Χιόνια παντού. Φαντάσου τι θα γινόταν στη Βόρειο Ιταλία.
Σα περιστέρια στο σύρμα, παγωμένους, θα μας μαζεύανε με κανένα (μεγαλύτερο) θυρωρείο.
Τέρμα τα ψέματα.
Ανέβηκε στο πλοίο Λιμενικός με στολή και σχέδιο (σωστό) αποβίβασης.
Σε λίγες ώρες έφτασαν μπουφάν παπούτσια κάλτσες, όλα τα κομφόρ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη κατέβουμε.
Μας περίμεναν 40 Νοσοκομειακά, (μόνο μη σε χάσουν οι Ιταλοί γιατί άμα σε βρουν Άρχοντας ).
Κατεβήκαμε!!!!
Κύριε Οικονόμου, η αλήθεια είναι ΄τι μας δώσανε οι Ιταλοί το όνομα του πλοίου, αλλά επειδή η επιχείρηση ήταν σε εξέλιξη, κάτι έγινε και ΞΕΧΑΣΤΗΚΑΤΕ. Μόλις σήμερα ειδοποιήθηκα επίσημα εγώ ότι υπάρχετε.
Βουλιάξαμε γύρω στις 6 το πρωί της Κυριακής , πατήσαμε χώμα αργά το απόγευμα της Τετάρτης.
Εχει αρκετά ακόμη αλλά ίσως κάποια άλλη φορά.
12 και 59 μπήκα στο σπίτι μου.

Αν πρέπει να γίνει κάτι ας γίνει για τους είκοσι ΑΓΓΕΛΟΥΣ TOY ABY JEANNETTE



Πηγή:protothema.gr

Norman Atlantic: Αντικαθιστούν τις άδειες οδήγησης και τις κάρτες ψηφιακού ταχογράφου των επιβατών

Η αντικατάσταση των καρτών ψηφιακού ταχογράφου και των αδειών οδήγησης των επιβατών του πλοίου "Norman Atlantic", θα εκδοθούν χωρίς δαπάνες για το Δημόσιο.
Την ρύθμιση αυτή προβλέπει απόφαση του υφυπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Μιχ. Παπαδόπουλου.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την συγκεκριμένη απόφαση για την αντικατάσταση των παραπάνω εγγράφων το μόνο που χρειάζεται ειναι υποβολή βεβαίωσης της πλοιοκτήτριας εταιρίας ή δημόσιας αρχής, με την οποία επιβεβαιώνεται η επιβίβαση του οδηγού στο πλοίο.

«Η ρύθμιση αυτή κρίθηκε αναγκαία αφού διαπιστώθηκε, ότι στον πανικό διάσωσης της ανθρώπινης ζωής, πολλά από τα παραπάνω έγγραφα απωλέστηκαν. Σε κάθε πάντως περίπτωση, θα γίνει και οποιαδήποτε άλλη ενέργεια απαιτηθεί για την διευκόλυνση αυτών των ανθρώπων που αντιμετώπισαν το τραγικό αυτό συμβάν», δήλωσε ο υφυπουργός Μιχάλης Παπαδόπουλος.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Ιστορία που ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ: Ο Γεωργιανός ηγούμενος που θυσιάστηκε στην τραγωδία του Νόρμαν atlantic για να σώσει μία Ελληνίδα και το κοριτσάκι της

Του Πορφύρη Δ Σταφυλά Π
Ένας μάρτυρας διηγήθηκε πώς ένας γεωργιανός μοναχός συνέβαλε στο να σωθούν ανθρώπινες ζωές...
πριν ο ίδιος χάσει τη δική του στην τραγωδία του Norman Atlantic.

Πρόκειται για τον π.Ηλία Kartozia που εμψύχωνε τους άλλους επιβάτες και που βοήθησε στην εκκένωση του φλεγόμενου πλοίου δήλωσε στην ιταλική εφημερίδα la Repubblica ένας γεωργιανός που επέζησε ο Ηρακλής.

Ήταν ηγούμενος στη μονή του Αγίου κτήτορος Δαβίδ στη Mtskheta.

Ο ίδιος είπε ότι ο π. Ηλίας Kartozia τον παρηγόρησε στην απόγνωσή του και του έδωσε τη δύναμη να πάρει τον 9χρονο γιο του τη γυναίκα του και τα πεθερικά του στη σωτηρία.

« Ήταν αυτός που μέ έσωσε δίνοντάς μου δύναμη » αποκάλυψε ο 25χρονος στην εφημερίδα.
Όταν άρχισε η φωτιά ο μάρτυρας πήρε τον γιο του κι άρχισε να τρέχει αλλά αισθανόταν φόβο.
« Αυτός με παρότρυνε με καθησύχασε και μου είπε να έχω εμπιστοσύνη και να σκέφτομαι το Θεό. »

O π.Ηλίας μου έλεγε ο Θεός δεν θα σας εγκαταλείψει.Μου υπέδειξε σε ποιά κατεύθυνση να πάω.Όταν ήταν η σειρά του να επιβιβαστεί σε σωστική λέμβο είδε μια γυναίκα με ένα κοριτσάκι ενδεχομένως ελληνικής υπηκοότητας και τους παραχώρησε τη θέση του και έμεινε στο φλεγόμενο πλοίο. Όταν θα κατέβαινε έσπασε το σχοινί και βρέθηκε στη θάλασσα. 

Του έριξαν ένα σωσίβιο αλλά δεν ήταν σε θέση να το φθάσει και πνίγηκε στο τρικυμισμένο πέλαγος, θυμάται ο μάρτυρας. Italian media writes about Georgian priest, perished on Norman Atlantic ferry.

Ο μοναχός ταξίδευε με το καράβι για να επισκεφθεί την κρύπτη με το λείψανο του Αγίου Νικολάου στο Μπάρι της Ιταλίας.

Μαζί του είχε ένα σακίδιο με εικονίδια που τα έφερε πάντα μαζί του.Το ιταλικό κανάλι Rai 2 ανέφερε ότι το σώμα του Kartozia βρέθηκε στις ακτές του Λέτσε.Βρέθηκε επίσης και το σακίδιο γεμάτο με τα εικονίδια. 

Στη Γεωργία έχει προκαλέσει αίσθηση το αυτοθυσιαστικό φρόνημα του ιερέα και ήδη τον συγκρίνουν με τον θεολόγο Γκριγκόλ Peradze που συνελήφθηκε κατά τον β ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο γιατί έδινε καταφύγιο σε εβραίους και πέθανε στο Άουσβιτς.

Ο Peradze αγιοποιήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας το 1995.Μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο π.Ηλίας ήταν στο πλευρό του καπετάνιου και προσευχόταν ως το τέλος.

Πηγή