Της Στεύης Τσούτση.
Ο πόλεμος καλά κρατεί στα δύο στρατόπεδα των social media. Φιλογαλλικά στρατεύματα τάσσονται υπέρ της γαλλικής σημαίας στα προφίλ. Από την άλλη, υπερπατριωτικές δυνάμεις κράζουν την τριχρωμία των φωτογραφιών κι όλες τις δήθεν ευαισθησίες των ατόμων που αυτές απεικονίζουν.
Βόμβες ρίχνονται, γατοκαυγάδες ξεσπούν κι όλα τα βλέμματα στρέφονται στο μέτωπο του αγώνα: την οθόνη του υπολογιστή, smartphone ή ότι άλλο διαθέτει ο κάθε μαχητής.
Τρομάρα μας, λέω εγώ…
Ο κόσμος μας έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο κι εμείς αναλωνόμαστε σε παντός είδους δηθενιές. Πλακωνόμαστε μεταξύ μας για το κερασάκι της τούρτας και αγνοούμε πως δεν υπάρχει τούρτα αλλά κόλυβα…
Εδώ και πολύ πολύ καιρό, άνθρωποι ξεσπιτώνονται, πρόσφυγες πνίγονται στο Αιγαίο, άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Παρίσι.
Ναι ρε φίλε, τους πονάω. Όλους τους. Γιατί η ζωή είναι δώρο και δεν έχει δικαίωμα κανείς κερατάς στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας ή ότι σκατά έχει μέσα στο κεφάλι του να την αφαιρεί.
Έτσι απλά. Έτσι εγκληματικά.
Και ναι κλαίω για τα παιδιά που ξεβράζονται νεκρά στη Μυτιλήνη. Σοκάρομαι για εκείνους που εκτελέστηκαν στο Μπατακλάν.
Θρηνώ για έναν κόσμο που έγινε κόλαση ενώ πλάστηκε για να είναι Παράδεισος. Και κοιτώ το δάσος, φίλε μου, όχι το δέντρο. Μα πάνω από όλα κοιτώ τους ανθρώπους και δεν τους γνωρίζω. Έγιναν θεριά. Έπαψαν να σέβονται τη ζωή, να τιμούν το θάνατο, να υπολογίζουν τον άνθρωπο, τον πόνο, την απελπισία.
Πως γίναμε έτσι;
Γιατί να μην κλάψω τους Γάλλους; Εγώ θυμάμαι τους Γάλλους να διαδηλώνουν με τις ελληνικές σημαίες ως ένδειξη αλληλεγγύης για τη χώρα μου. Μη μου μιλάς για πολιτικούς, μη μου αντιγυρίζεις με επιχειρήματα για εξουσίες και συνδικάτα. Τα έχω γραμμένα. Για τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους σου μιλώ, τους δίχως λακέδες και χαρτοφυλάκια.
Για εκείνους τους απλούς ανθρώπους σου μιλώ που έχουν το βλέμμα πάντα στραμμένο στη Συρία.
Για εκείνους που μήνες τώρα στέλνουν στην Αγκαλιά ρούχα και τρόφιμα, πάνες και φάρμακα. Για εκείνους που εθελοντικά στηρίζουν όσο μπορούν όσους υποφέρουν, εγχώριους και ξένους.
Για εκείνους που αγαπούν τον άνθρωπο και τον προστατεύουν όπως ξέρουν και μπορούν. Κι όταν δεν μπορούν να τον προστατεύσουν, τότε γίνονται δεκανίκι για να τον στηρίξουν, επίδεσμος να τον τυλίξουν, αγκαλιά να τον ζεστάνουν.
Γιατί υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι ξέρεις. Κι είναι οι ίδιοι που έκλαψαν και για τη Γαλλία. Και δεν το έκαναν γιατί μέτρησε μέσα τους το δυτικό της πνεύμα. Το έκαναν γιατί μέσα τους, παντού και πάντα, μετράει η ανθρώπινη ζωή. Μετρά ο σεβασμός απέναντι σε κάθε πλάσμα του Θεού.
Καθαρτήριο γίναμε οι άνθρωποι, γαμώτο.
Βράζουν τα καζάνια και μεις χορεύουμε γυρω τους. Βράζουμε κι εμείς στα αμαρτήματα και τις μικρότητές μας.
Καίγεται ο κόσμος. Σκοτώνεται ο κόσμος. Κι εμείς πλακωνόμαστε για το κορδελάκι στο στεφάνι της κηδείας. Παλεύουμε να πιάσουμε στρατόπεδο και ξεχνάμε πως δεν πρέπει να υπάρχει κανένα.
Άνθρωποι έφυγαν ρε. Ευρωπαίοι ή μη, ποιος νοιάστηκε;
Άνθρωποι. Σαν εσάς και σαν κι εμένα. Με οικογένειες, με σπίτια, με καλές και κακές στιγμές, με όνειρα.
Άνθρωποι, που να πάρει, που δεν ήταν η ώρα τους να φύγουν αλλά το αποφάσισαν άλλοι. Υπόγραψαν την καταδίκη και τους θέρισαν. Τους μακέλεψαν και το κάνουν ακόμη.
Κι εμείς;
Παλεύουμε για τα χρώματα σε μια φωτογραφία. Αρνιά που κόλλησαν να βοσκάνε το χορτάρι που τους δίνει το ξένο χέρι, μη προσέχοντας πως την ίδια στιγμή τους καίνε το μαντρί.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να σκοτωνόμαστε για ανούσια πράγματα. Από την οθόνη του υπολογιστή και την άνεση του καναπέ, δεν άλλαξε ποτέ ο κόσμος. Κι αυτός εδώ, έτσι που κατάντησε πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει.
Είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο, δεν το βλέπετε;
diaforetiko.gr
Ο πόλεμος καλά κρατεί στα δύο στρατόπεδα των social media. Φιλογαλλικά στρατεύματα τάσσονται υπέρ της γαλλικής σημαίας στα προφίλ. Από την άλλη, υπερπατριωτικές δυνάμεις κράζουν την τριχρωμία των φωτογραφιών κι όλες τις δήθεν ευαισθησίες των ατόμων που αυτές απεικονίζουν.
Βόμβες ρίχνονται, γατοκαυγάδες ξεσπούν κι όλα τα βλέμματα στρέφονται στο μέτωπο του αγώνα: την οθόνη του υπολογιστή, smartphone ή ότι άλλο διαθέτει ο κάθε μαχητής.
Τρομάρα μας, λέω εγώ…
Ο κόσμος μας έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο νεκροταφείο κι εμείς αναλωνόμαστε σε παντός είδους δηθενιές. Πλακωνόμαστε μεταξύ μας για το κερασάκι της τούρτας και αγνοούμε πως δεν υπάρχει τούρτα αλλά κόλυβα…
Εδώ και πολύ πολύ καιρό, άνθρωποι ξεσπιτώνονται, πρόσφυγες πνίγονται στο Αιγαίο, άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Παρίσι.
Ναι ρε φίλε, τους πονάω. Όλους τους. Γιατί η ζωή είναι δώρο και δεν έχει δικαίωμα κανείς κερατάς στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας ή ότι σκατά έχει μέσα στο κεφάλι του να την αφαιρεί.
Έτσι απλά. Έτσι εγκληματικά.
Και ναι κλαίω για τα παιδιά που ξεβράζονται νεκρά στη Μυτιλήνη. Σοκάρομαι για εκείνους που εκτελέστηκαν στο Μπατακλάν.
Θρηνώ για έναν κόσμο που έγινε κόλαση ενώ πλάστηκε για να είναι Παράδεισος. Και κοιτώ το δάσος, φίλε μου, όχι το δέντρο. Μα πάνω από όλα κοιτώ τους ανθρώπους και δεν τους γνωρίζω. Έγιναν θεριά. Έπαψαν να σέβονται τη ζωή, να τιμούν το θάνατο, να υπολογίζουν τον άνθρωπο, τον πόνο, την απελπισία.
Πως γίναμε έτσι;
Γιατί να μην κλάψω τους Γάλλους; Εγώ θυμάμαι τους Γάλλους να διαδηλώνουν με τις ελληνικές σημαίες ως ένδειξη αλληλεγγύης για τη χώρα μου. Μη μου μιλάς για πολιτικούς, μη μου αντιγυρίζεις με επιχειρήματα για εξουσίες και συνδικάτα. Τα έχω γραμμένα. Για τους απλούς, καθημερινούς ανθρώπους σου μιλώ, τους δίχως λακέδες και χαρτοφυλάκια.
Για εκείνους τους απλούς ανθρώπους σου μιλώ που έχουν το βλέμμα πάντα στραμμένο στη Συρία.
Για εκείνους που μήνες τώρα στέλνουν στην Αγκαλιά ρούχα και τρόφιμα, πάνες και φάρμακα. Για εκείνους που εθελοντικά στηρίζουν όσο μπορούν όσους υποφέρουν, εγχώριους και ξένους.
Για εκείνους που αγαπούν τον άνθρωπο και τον προστατεύουν όπως ξέρουν και μπορούν. Κι όταν δεν μπορούν να τον προστατεύσουν, τότε γίνονται δεκανίκι για να τον στηρίξουν, επίδεσμος να τον τυλίξουν, αγκαλιά να τον ζεστάνουν.
Γιατί υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι ξέρεις. Κι είναι οι ίδιοι που έκλαψαν και για τη Γαλλία. Και δεν το έκαναν γιατί μέτρησε μέσα τους το δυτικό της πνεύμα. Το έκαναν γιατί μέσα τους, παντού και πάντα, μετράει η ανθρώπινη ζωή. Μετρά ο σεβασμός απέναντι σε κάθε πλάσμα του Θεού.
Καθαρτήριο γίναμε οι άνθρωποι, γαμώτο.
Βράζουν τα καζάνια και μεις χορεύουμε γυρω τους. Βράζουμε κι εμείς στα αμαρτήματα και τις μικρότητές μας.
Καίγεται ο κόσμος. Σκοτώνεται ο κόσμος. Κι εμείς πλακωνόμαστε για το κορδελάκι στο στεφάνι της κηδείας. Παλεύουμε να πιάσουμε στρατόπεδο και ξεχνάμε πως δεν πρέπει να υπάρχει κανένα.
Άνθρωποι έφυγαν ρε. Ευρωπαίοι ή μη, ποιος νοιάστηκε;
Άνθρωποι. Σαν εσάς και σαν κι εμένα. Με οικογένειες, με σπίτια, με καλές και κακές στιγμές, με όνειρα.
Άνθρωποι, που να πάρει, που δεν ήταν η ώρα τους να φύγουν αλλά το αποφάσισαν άλλοι. Υπόγραψαν την καταδίκη και τους θέρισαν. Τους μακέλεψαν και το κάνουν ακόμη.
Κι εμείς;
Παλεύουμε για τα χρώματα σε μια φωτογραφία. Αρνιά που κόλλησαν να βοσκάνε το χορτάρι που τους δίνει το ξένο χέρι, μη προσέχοντας πως την ίδια στιγμή τους καίνε το μαντρί.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να σκοτωνόμαστε για ανούσια πράγματα. Από την οθόνη του υπολογιστή και την άνεση του καναπέ, δεν άλλαξε ποτέ ο κόσμος. Κι αυτός εδώ, έτσι που κατάντησε πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει.
Είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο, δεν το βλέπετε;
diaforetiko.gr
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!