Της Στεύης Τσούτση.
«Πριν από πολλά πολλά χρόνια, ζούσαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.
Το αγόρι δεκαοχτώ χρονών και το κορίτσι δεκαέξι. Το αγόρι δεν είναι ιδιαίτερα όμορφο και το κορίτσι δεν είναι ιδιαίτερα όμορφο.
Ένα μοναχικό και συνηθισμένο αγόρι κι ένα μοναχικό και συνηθισμένο κορίτσι, σαν αυτά που υπάρχουν παντού. Ωστόσο πιστεύουν ακράδαντα πως κάπου σ’ αυτό τον κόσμο υπάρχει ένα κορίτσι η ένα αγόρι, που τους ταιριάζει 100%.
Ναι, πιστεύουν σ’ ένα θαύμα. Κι αυτό το θαύμα ήρθε.
Μια μέρα οι δυο τους συναντιούνται τυχαία στη γωνία κάποιου δρόμου.
«Απίστευτο» λέει το αγόρι στο κορίτσι, «σ’ έψαχνα παντού! Είτε το πιστεύεις είτε όχι, είσαι για μένα το 100% κορίτσι».
Και το κορίτσι απαντάει: «Κι εσύ είσαι για μένα το 100% αγόρι. Ακριβώς όπως το είχα φανταστεί. Είναι σαν όνειρο».
Οι δυο τους κάθονται σ’ ένα παγκάκι του πάρκου, κρατιούνται απ’ το χέρι και μιλάνε συνέχεια, χωρίς να βαριούνται. Δεν είναι πια μόνοι.
Βρήκαν το 100% ταίρι τους κι αυτό τους βρήκε επίσης.
Το να βρεις το 100% ταίρι σου και να σε βρει και κείνο, είναι κάτι εντελώς ασυνήθιστο, ένα θαύμα του κόσμου.
Αλλά τις καρδιές τους τις σκιάζει μια μικρή, πολύ μικρή αμφιβολία.
Είναι δυνατόν το όνειρό τους να εκπληρώθηκε τόσο απλά;
Σ’ ένα διάλειμμα της συζήτησης, λέει το αγόρι:
«Ας κάνουμε μια δοκιμή. Αν είμαστε 100% φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, σίγουρα κάπου κάποτε θα ξανασυναντηθούμε. Την επόμενη φορά θα ξέρουμε πως είμαστε 100% προορισμένοι ο ένας για τον άλλο, και θα παντρευτούμε αμέσως. Συμφωνείς;
«Συμφωνώ» απάντησε το κορίτσι.
Κι έτσι χώρισαν.
Ο ένας στη Δύση κι ο άλλη στην Ανατoλή.
Στην πραγματικότητα όμως ήταν εντελώς περιττό να βάλουν τη μοίρα τους σε δοκιμασία. Δεν έπρεπε να το κάνουν. Ήταν προορισμένοι 100% ο ένας για τον άλλο. Η αγάπη τους ήταν ένα θαύμα. Επειδή όμως ήταν ακόμα πολύ νέοι, δεν μπορούσαν να το ξέρουν. Κι έτσι παρασύρθηκαν από το αδιάκοπο, ανελέητο κύμα της μοίρας.
Μια μέρα του χειμώνα, αρρώστησαν κι οι δυο από μια επιδημία γρίπης, που ήταν εκείνη τη χρονιά σε έξαρση. Για πολλές βδομάδες πάλευαν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, κι όταν πια έγιναν καλά, όλη η προηγούμενη ζωή τους είχε σβηστεί από τη μνήμη τους. Πως να το πω, όταν ξύπνησαν και πάλι, τα κεφάλια τους είχαν αδειάσει…
Όμως, επειδή αυτός ήταν ένα έξυπνο και καρτερικό αγόρι κι εκείνη ένα έξυπνο και καρτερικό κορίτσι, δούλεψαν σκληρά, ξαναπόκτησαν συνείδηση και αισθήματα κι επέστρεψαν με επιτυχία στην κοινωνία. Ναι, μα το Θεό, ήταν πραγματικά σωστοί πολίτες. Ήξεραν σε ποιους σταθμούς έπρεπε να κατέβουν στο μετρό και πώς να στείλουν ένα γράμμα εξπρές στο ταχυδρομείο.
Αγαπούσαν κιόλας, πότε 75% , πότε 85%.
Το αγόρι είχε γίνει πια 32 χρονών και το κορίτσι 30 χρονών. Τα χρόνια είχαν περάσει χωρίς να το καταλάβουν.
Κι ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη, το αγόρι πάει από τη Δύση στην Ανατολή από έναν μικρό παράπλευρο δρόμο στο Χαραγιούκου, για να πιει έναν καφέ.
Και το κορίτσι, πηγαίνοντας ν’ αγοράσει γραμματόσημα για ένα γράμμα εξπρές, παίρνει τον ίδιο δρόμο από την Ανατολή στη Δύση.
Στα μισά του δρόμου διασταυρώνονται.
Για μια στιγμή αστράφτει στις καρδιές τους η αδύναμη λάμψη της χαμένης μνήμης. Το στήθος τους βροντοκοπάει. Και ξέρουν.
Αυτή είναι για μένα το 100% κορίτσι.
Αυτός είναι για μένα το 100% αγόρι.
Όμως η λάμψη της ανάμνησης είναι πολύ αδύναμη, η γλώσσα τους δεν έχει πια τη διαύγεια που είχε πριν από δεκατέσσερα χρόνια.
Κι οι δυο τους, χωρίς να πουν λέξη, περνούν ο ένας δίπλα στον άλλο και χάνονται μέσα στο πλήθος. Για πάντα.
Θλιβερή ιστορία, δε νομίζεις;»
Χαρούκι Μαρουκάμι :«Πώς ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη είδα το 100% κορίτσι»
Περνάμε μια ολόκληρη ζωή ψάχνοντας το άλλο μας μισό.
Αναλωνόμαστε σε σχέσεις και σχέσεις, με συμβιβασμούς κι εκπτώσεις.
Γιατί τη μία και μοναδική φορά που ο απόλυτος έρωτας μας χτύπησε την πόρτα, τον φοβηθήκαμε.
Αμφιβάλλαμε για την ευκολία με την οποία ήρθε, κρίνοντας από όλες τις δυσκολίες που περάσαμε στο παρελθόν, όλες τις πληγές που κουβαλούσαμε και τον αφήσαμε να φύγει.
Μα ο έρωτας δεν πρέπει να προσπερνιέται. Δεν του ταιριάζει ούτε η αδιαφορία μα ούτε κι ο φόβος.
Θέλει τόλμη. Θέλει να δεχτείς να τον ζήσεις δίχως να προβληματίζεσαι γιατί και πως.
Να ζήσεις το τώρα και να δεχτείς το αύριο όπως κι αν έρθει.
Αν τον αφήσεις να σε προσπεράσει, αν δεχτείς να σε αφήσει, υπάρχει κίνδυνος να μην τον ξαναβρείς ποτέ πια.
Γιατί μεγαλώνοντας αλλάζουμε. Γιατί κάθε στιγμή που περνά, κάθε νέο μας βίωμα, είναι και μια απειροελάχιστη αλλαγή στο μέσα μας. Τόση που δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά υφίσταται. Κι αν ο έρωτας, ο ίδιος, ο 100% μας ξαναεμφανιστεί μετά από χρόνια, αν είμαστε τόσο τυχεροί και μας κάνει τη χάρη και δεύτερη φορά, ίσως και πάλι να μην τον σταματήσουμε. Να τον χάσουμε ξανά από φόβο.
Κι είναι λυπηρό. Πολύ λυπηρό. Και δε μας αξίζει.
Ο έρωτας θέλει τσαμπουκά. Θέλει να τον πιάσεις από τα πέτα και να του σκάσεις ένα φιλί στα μούτρα λέγοντας «Τώρα που σε βρήκα, δεν έχεις να πας πουθενά».
Κι όσο κρατήσει. Θα τον έχεις ζήσει. Θα τον έχεις γευτεί μέχρι το μεδούλι και δε θα σε βασανίζει κανένα «αν».
Αυτά τα «αν» οφείλουν να κοιτάζονται στον καθρέφτη και να γίνονται «να».
Μόνο έτσι έχει νοστιμιά η ζωή. Μόνο έτσι κι ο έρωτας…
Στο «να»…
διαφορετικό
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!