Είμαστε μόνοι γιατί δεν ξέρουμε τι θέλουμε

Από τη Στεύη Τσούτση.

Από την αρχή του κόσμου, όπως τον διδαχτήκαμε και τον ξέρουμε, ο άνθρωπος πλάστηκε με ταίρι. Έτσι ο Αδάμ είχε την Εύα, ο Αβραάμ τη Σάρα και πάει λέγοντας.
Από τη φύση του λοιπόν κοινωνικό ον, ο άνθρωπος, αναζητά το άλλο του μισό. Το σύντροφο εκείνο, που θα μοιραστεί τα δύσκολα και τα καλά, τις χαρές και τις λύπες. Κι είναι τόσο σημαντικό το κεφάλαιο “συντροφικότητα” στη ζωή μας, που περνάμε ένα αξιοσέβαστο ποσοστό της, αναζητώντας τον κατάλληλο άνθρωπο για μας. Άλλοι είναι τυχεροί και τον βρίσκουν αμέσως, άλλοι πάλι όχι. Τυχερά είναι άλλωστε αυτά όπως λέει κι ο σοφός λαός.

Είναι όμως μόνο θέμα τύχης; Μήπως υπάρχουν κι άλλοι καθοριστικοί παράγοντες;

Έρευνα έδειξε πως 7 στις 10 γυναίκες είναι μόνες τους.
Η ίδια πάλι έρευνα, προσδιόρισε πως και 7 στους 10 άντρες είναι επίσης ελεύθεροι.Αδυνατώ να πιστέψω πως είναι τόσοι πολλοί πλανήτες ανάδρομοι, επηρεάζοντας την τύχη όλων αυτών των ανθρώπων. Το πρόβλημα προφανώς δεν είναι στην τύχη αλλά σε αυτούς που την καθορίζουν. Δηλαδή στους ίδιους μας τους εαυτούς.

Έχουμε αναρωτηθεί τι στην πραγματικότητα ζητάμε από έναν σύντροφο; Τι μας καλύπτει; Τι περιμένουμε από μία σχέση;
Μήπως αυτοαναιρούμαστε και δεν το καταλαβαίνουμε;
Μήπως έχουμε γίνει περίεργοι κι ολίγον τι “γεροντοκοριασμένοι” -με την έννοια του δύσκολου πάντα, μη μου θυμώνετε-.

Ένας άνθρωπος πολυπράγμονας, με ενδιαφέροντα, δραστηριότητες και πλούσια κοινωνική ζωή, είναι απαγορευτικός. Γιατί θεωρούμε πως δε θα έχει αρκετό χρόνο να μας αφιερώσει.

Ένας άνθρωπος πάλι, δίχως πλούσια κοινωνική ζωή και χωρίς ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, είναι ανιαρός και φοβόμαστε πως θα γατζωθεί πάνω μας. Καλός ο έρωτας, αλλά θέλουμε και το ζωτικό μας χώρο.

Θέλουμε το ταίρι μας να μας να είναι τρυφερό, ρομαντικό και συναισθηματικό αλλά την ίδια ώρα που θα εκδηλώσει αυτά τα χαρακτηριστικά, θα ξενερώσουμε χαρακτηρίζοντάς το γλυκανάλατο και σαχλό.

Θεωρούμε απαγορευτική μια σχέση μ’έναν άνθρωπο ελευθέρων ηθών κι απόψεων σχετικά με τις σχέσεις -περί πιστότητας, μονογαμίας και λοιπών τοιαύτων δαιμονίων- κι όμως αν μας βάλεις να διαλέξουμε ανάμεσα στο καλό παιδί για σπίτι και στο ατίθασο παιδί, υπογράφω ότι θα επιλέξουμε αυτόν που μας κάνει και τρέχουμε.

Θέλουμε να μη μας ενοχλεί συνέχεια με τηλέφωνα και μηνύματα αλλά την ίδια στιγμή μετράμε το χρόνο ανάμεσα σε δύο διαδοχικές επικοινωνίες, γκρινιάζοντας πως μας παραμελεί.

Θέλουμε να έχει παιδεία, κουλτούρα, να είναι τακτοποιημένος επαγγελματικά και φυσικά να έχει σπίτι.

Το τι έχουμε να διαθέσουμε εμείς, το έχουμε σκεφτεί ποτέ; Μάλλον όχι, γιατί με αυτό το σκεπτικό, δε θα έπρεπε να αναρωτιόμαστε γιατί “Τα λεφτά πάνε στα λεφτά”.

Τελικά ξέρουμε τι θέλουμε; Μάλλον εκεί εντοπίζεται το πρόβλημα.

Η αρχή για τη λύση του προβλήματος, είναι να κοιτιέσαι στον καθρέφτη και να ξέρεις τι βλέπεις. Να μπορείς να κρίνεις ποιός είσαι, τι είσαι και φυσικά τι μπορείς να δώσεις σ’έναν σύντροφο. Όταν σηκώνουμε ψηλά τον αμανέ και κυκλοφορούμε με σημαία το “Εγώ είμαι τέλειος, ψάχνω έναν εξίσου τέλειο”, με συγχωρείτε που θα σας το πω, αλλά δουλειά δεν κάνουμε. Πρέπει πρώτα ν’αναγνωρίσουμε τις δικές μας αδυναμίες, πριν ψάξουμε να βρούμε κουσούρια στον άλλο.

Τα πάντα στον έρωτα, είναι θέμα χημείας.
Αλλά με τόσα εξωτερικά εμπόδια που βάζουμε, περί κριτηρίων, ανασφαλειών και προαπαιτούμενων, πως να την αφήσουμε να δράσει;

Είναι καλό να ξέρεις τι ζητάς, αλλά μη βλέπεις το δέντρο χάνοντας το δάσος. Ο χρόνος άλλωστε είναι ο καλύτερος προξενητής. Ταιριάζει τους ανθρώπους μέσα από την τριβή, στρογγυλεύει τις γωνίες, εξαφανίζει τις διαφορές. Αν πάλι αυτό δεν μπορεί να γίνει, διαλύει τις σχέσεις. Όλα μες τη ζωή είναι και δεν μπορείς να έχεις και καμία εγγύηση επιτυχίας.

Μπορεί να φανεί παλιομοδίτικο, αλλά πόσα ζευγάρια, που τα βλέπουμε τώρα με τα παιδιά τους και καμαρώνουμε, δεν παντρεύτηκαν με προξενιό; Ταίριαζαν εξ’αρχής; Τα βάλανε κάτω με μολύβι και χαρτί κι αποδείξανε μαθηματικά πως ταιριάζουν; Και πόσα πάλι ζευγάρια που παντρεύτηκαν από τρελό έρωτα, θεωρώντας ότι ταιριάζουν απόλυτα, δε χώρισαν κακήν κακώς;

Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν μπορείς να το προβλέψεις. Δείχνεις εμπιστοσύνη και προχωράς. Κι αν φας τα μούτρα σου, με γεια σου με χαρά σου. Τουλάχιστον δε θα έχεις κουρνιάσει στο καβούκι σου, από φόβο να ζήσεις, να δοκιμάσεις, να ερωτευτείς.

Αν ζητούσατε τη δική μου λίστα προαπαιτούμενων -γιατί νομίζω σας έχω αποδείξει ότι ποτέ δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω- θα σας παρέθετα τρία μέτρα χαρτί, πυκνογραμμένο κι από τις δύο όψεις. Κάθε χρόνο που περνά, κοιτάζομαι στον καθρέφτη, αναγνωρίζω ένα δικό μου κουσούρι κι αφαιρώ αντίστοιχα κι από τη λίστα.
Στο τέλος και με όσες εμπειρίες μου έχει επιτρέψει τούτος ο κόσμος να έχω, θα μείνω μόνο μ’ένα post it που θα λέει τα εξής:
Ζητείται άνθρωπος σωστός, ειλικρινής που να θέλει αλήθεια να μοιραστεί τη ζωή του μαζί μου.Με όσες αλλαγές, απαιτήσεις και υποχωρήσεις αυτό συνεπάγεται.
Στην τελική, αν επιμένετε ότι όλα είναι θέμα τύχης κι όχι μόνο επιλογών, το μαύρο της δικής μου, εγώ η ίδια θα πάρω το χρώμα και θα το ξασπρίσω. Έτσι γιατί είμαι πεισματάρα και μπορώ.
Πινέλα λοιπόν και πάμε, καθώς οι στατιστικές έχουν ομορφιά μόνο όταν καταρρίπτονται.

διαφορετικό

Σας άρεσε; Πατήστε...

Κοινοποιήστε στο Facebook

loading...