Αντίκρυ μου, η θέα μια πλατείας, παραλληλόγραμμη, κάπου στη μέση της στέκει η ελληνική σημαία και μια ογκώδης πέτρα με χαραγμένα τα ονόματα όσων έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα εναντίον της γερμανικής κατοχής, πιτσιρίκια ψάχναμε στην επιγραφή το επώνυμό μας, για να αποδείξουμε πως είχαμε και ‘μείς ήρωες στην οικογένεια.
Τώρα, δίπλα της ερημωμένοι τσιμεντένιοι πάγκοι, τα βράδια Βούλγαροι, Ρουμάνοι ή Αλβανοί στέκουν για να πουν καμιά κουβέντα στη γλώσσα τους, αραδιάζουν και κάτι κουτάκια μπύρας, μεθούν, μαλώνουν, μέχρι να έρθει το επόμενο ξημέρωμα, για να πάνε στη δουλειά τους. Ήρθαν και κάτι βράδια που έμεινε εντελώς αφώτιστη, μια μαύρη τρύπα στο μέσο του χωριού, πότε - πότε ακούγονται φωνές απ ΄τα διπλανά καφέ, για εκείνο το γκολ που πέτυχε η ομάδα, ενθουσιασμός απίστευτος, σκέφτομαι πως τέτοιες ιαχές θα ήταν πολύτιμες για μια διαμαρτυρία για την ανεργία, για την παιδεία, για την άνιση φορολόγηση, τις σπαταλούν, όμως, στη θέα μιας μπάλας- «Πώς κάνουν έτσι για τούτο το «πετσί;» - άκουσα μια μέρα κάποιον να λέει.. «Λες και θα τους δώσει να φάνε..» δεν είχε άδικο, αυτά τα «ενεργειακά» ντεσιμπέλ, θα άλλαζαν τον κόσμο, αν διοχετεύονταν σε άλλους σκοπούς, μα το ποδόσφαιρο κατευνάζει τα πάθη, μου ‘ρχεται στο μυαλό η εποχή της δικτατορίας και τότε όλοι ποδόσφαιρο έβλεπαν..
Τις προάλλες, η πλατεία πλημμύρισε απ τη μπόρα, έγινε ένα με τον ανισόπεδο δρόμο, το νερό έγινε ένας φυσικός οροθέτης, άλλοτε αδέσποτα σκυλιά την περιτριγυρίζουν και καμιά φορά, όχι συχνά, όταν ο αγροτικός κόσμος της περιοχής αγανακτεί, ανεβάζει και τα τρακτέρ του επάνω, σαν ένδειξη αγανάκτησης και διαμαρτυρίας. Και προεκλογικά φιλοξένησε όλους τους υποψήφιους δημάρχους, έγινε το κατάλληλο σκηνικό στις προεκλογικές τους φανφάρες, στήθηκε το βήμα, δυο αφίσες, άναψαν κάτι καπνογόνα, ακούστηκαν δυο - τρία επαναστατικά τραγούδια και οι φιγούρες των υποψηφίων και λοιπών συγγενών και φίλων.. να στέκουν άβολες, κάπως απορριμμένες απέναντι στο σκηνικό της επιτυχίας και τούτη η πλατεία τώρα, μες στα Χριστούγεννα που πλησιάζουν, «αφώτιστη» μένει, είναι έρημη, είναι εντελώς «Καλλικρατική».
Πόσο μπορεί να ενδιαφέρει; Τι το ιδιαίτερο; Τι το παράξενο μπορεί να έχει; Μια πλατεία όπως όλες οι άλλες. Όχι, δεν είναι όπως όλες οι άλλες, είναι μια μικρογραφία της σύγχρονης χώρας μας, οι σκιές των αλλοδαπών που γυρεύουν φως στον ήλιο, οι περαστικές κουβέντες των ντόπιων ισχνές, μα τόσο ζεστές ακόμη και η κάποτε αφώτιστη πλευρά της να μου θυμίζει την πολιτική περιφρόνηση που γνώριζε και γνωρίζει η επαρχία, μόνη ελπίδα τα παιδιά που τη διασχίζουν, για να παίξουν, για να πάνε σχολείο, για να πουν ένα ποίημα σε κάθε εθνική γιορτή.
Η πλατεία, η μικρή μας πλατεία, λίγο «φως» της φτάνει, μα έλα που δεν έρχεται από πουθενά, γιατί οι κάτοικοι ησυχάζουν βαθιά στο «σκοτάδι» παράξενων καιρών.
Μαρία Ι. Καρατζογιάννη
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!