Τα τελευταία χρόνια, ζούμε μια άνευ προηγουμένου λεηλάτηση των κεκτημένων της Ιερής Πόλης του Μεσολογγίου.
Σχεδόν δεν περνά μήνας, που να μην έχουμε είτε φυγή δημόσιας υπηρεσίας, είτε πληροφορίες αναχώρησης για κάποιες άλλες υπηρεσίες. Αυτό που συμβαίνει, κυριολεκτικά, δεν έχει προηγούμενο.
Έχω αναλύσει πολλές φορές σε παλαιότερα άρθρα, ότι σίγουρα η ανάπτυξη δεν περιμένουμε να έρθει από το ΄δημόσιο'. Αυτό δεν σημαίνει όμως, ότι δεν μας ενδιαφέρει η ύπαρξη των δημόσιων υπηρεσιών στην περιοχή μας, όταν δε μάλιστα, δυστυχώς η πόλη δεν κατάφερε ακόμη και μάλλον προβλέπεται μακρύ και δύσκολο μέλλον, να αποκτήσει άλλους εναλλακτικούς πυλώνες για την οικονομία της. Ειδικά δε σε καιρό κρίσης σαν αυτό που διανύουμε στην Ελλάδα, το δημόσιο είναι η εναπομείνουσα οικονομική 'ραχοκοκαλιά', όταν ο ιδιωτικός τομέας βρίσκεται σε πλήρη κατάρρευση.
Όπως και να έχει η κατάσταση όμως, ανέκαθεν τις τελευταίες δεκαετίες, και σε όλα τα αναπτυξιακά πλάνα της Αιτωλοακαρνανίας, το Μεσολόγγι είχε την δική του θέση, πέραν της ιστορίας του, ως διοικητικό κέντρο του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Το Αγρίνιο ήταν αντίστοιχα το εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο της περιοχής. Τώρα όμως τι; Το Μεσολόγγι μέρα με τη μέρα, χάνει τα πάντα.
Εξάλλου, μπορεί το δημόσιο να μην είναι αυτό που αυτόνομα θα πρωτοπορήσει στην ανάπτυξη μιας περιοχής (αν και αυτό είναι σχετικό, πχ η κατασκευή αεροδρομίου αν και κρατική-αναπτύσσει μια περιοχή), ωστόσο, είναι απαραίτητη προϋπόθεση η ύπαρξη δημόσιων υπηρεσιών, ώστε να μπορέσει να 'χτιστεί' περαιτέρω ανάπτυξη για την περιοχή. Η ύπαρξη των δημόσιων υπηρεσιών, μπορεί και δρα υποστηρικτικά σε νέες προσπάθειες ανάπτυξης. Δεν μπορεί να προσδοκούμε ανάπτυξη, όταν καθημερινά χάνουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε! Αν το Μεσολόγγι χάσει κάθε δημόσια υπηρεσία του, γυρίζουμε πολύ πίσω πια, και μέχρι να ξαναφτάσουμε όχι καλύτερα, αλλά μέχρι εδώ που ήμασταν ως σήμερα, σίγουρα θα περάσουν πολλές γενιές.
Υπάρχουν δε και οι διάφοροι κακεντρεχείς, που δηλώνουν ανερυθρίαστα ότι το Μεσολόγγι δεν άξιζε όλα όσα είχε, και γι'αυτό τώρα ήρθε η ώρα να τα χάσει. Σε ένα κράτος που οι νόμοι τηρούνται κατά το δοκούν, ποιος θα διασφαλίσει ότι θα είναι στην έδρα της Περιφερειακής Ενότητας της Αιτωλοακαρνανίας, οι κεντρικές δημόσιες υπηρεσίες της Αιτωλοακαρνανίας;
Ήδη έχουμε χάσει πολλά. Όμως θα είναι λάθος να τα απεμπολήσουμε. Απαιτείται διεκδίκηση επανάκτησής τους, συντονισμένα, και με προγραμματισμό και δυναμισμό. Πρώτα για το ΤΕΙ, και κατόπιν για όλα τα υπόλοιπα.
Επειδή όμως η λαίλαπα της αποψίλωσης των δημοσίων υπηρεσιών συνεχίζεται αμείωτη, θεωρώ ότι πρέπει πλέον να έχουμε και προληπτική δράση.
Θα πρέπει ο Δήμος και οι τοπικοί φορείς, να συγκροτήσουν 'ομάδες κρούσης' από Μεσολογγίτες που κατέχουν θέσεις ευθύνης, οι οποίοι θα επισκέπτονται εκ των προτέρων και σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, όλες ανεξαιρέτως τις δημόσιες υπηρεσίες του Μεσολογγίου. Εκεί, η ομάδα κρούσης θα μιλά με τους Μεσολογγίτες της κάθε υπηρεσίας (οι Αγρινιώτες προφανώς θα σιωπούν...), και θα καταγράφουν και θα ανιχνεύουν τυχόν νέες προθέσεις φυγής και αποψίλωσης των υπηρεσιών. Γιατί; Γιατί σε κάθε υπηρεσία, οι υπάλληλοι συνήθως ως άμεσα ενδιαφερόμενοι, γνωρίζουν από καιρό, αρκετές από τις προθέσεις, είτε της αθηναϊκής κεντρικής διοίκησης, είτε των περιφερειακών αρχών(Πάτρα). Σχεδόν ποτέ, το κλείσιμο ή η φυγή μιας υπηρεσίας, δεν είναι 'κεραυνός εν αιθρία'. Έχουν προηγηθεί ενέργειες, προσχέδια κλπ.
Μα θα πει κανείς, είναι δυνατόν να μπαίνει κάποιος, στα 'χωράφια' της κάθε υπηρεσίας; Και βέβαια είναι! Δεν είναι στην πόλη μας; Έτσι κι αλλιώς, δεν θα έπρεπε να υπάρχει και μια στενότερη συνεργασία με τις τοπικές αρχές για επίλυση προβλημάτων που άπτονται τοπικού χαρακτήρα; Επιτρέψτε μου να το πω μεταφορικά και πιο εκλαϊκευμένα, αν έχω μια πολυκατοικία και νοικιάζω διαμερίσματα, δεν πρέπει κάθε λίγο να έχω μια επικοινωνία με τους ενοίκους, αν έχουν προβλήματα, να μου που αν σκέφτονται να μείνουν ή να φύγουν κλπ; Δηλαδή το να φεύγουν οι δημόσιες υπηρεσίες στα ξαφνικά αφήνοντάς μας συνεχώς στα 'κρύα του λουτρού', είναι προτιμότερο;
Βολεύει να χύνουμε μετά ανέξοδα δάκρυα οργής και συμπαράστασης; 'Δελτία τύπου' με το πόσο μας αδίκησαν; Αλλάζει κάτι με αυτά; Κατόπιν εορτής;
Αν λοιπόν ενδιαφερόμαστε για την πόλη μας, και δεν θέλουμε να μετατραπεί σε πόλη της άγριας δύσης με απέραντη ερημιά, οφείλουμε να φροντίσουμε να υπάρχει προληπτική δράση, και ομάδες κρούσης, που θα προσεγγίζουν τους Μεσολογγίτες υπαλλήλους της κάθε δημόσιας υπηρεσίας, ώστε να μαθαίνουμε από πρώτο χέρι, τα πλάνα της Αθήνας, της Πάτρας, του Αγρινίου κλπ. Και να φροντίζουμε πριν συμβεί το κακό, να δρούμε για να αποτραπεί η κάθε άσχημη εξέλιξη, που βυθίζει την περιοχή μας κάθε μέρα και περισσότερο.
«Κάλλιον το προλαμβάνειν, παρά το θεραπεύειν».....
Κωνσταντίνος Η. Χονδρός
Περιφερειολόγος
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!