Ο σεβασμός που οφείλουμε να αποδίδουμε προς τους νεκρούς μας, αποτελεί υποχρέωση που έλκει την καταγωγή της από τα βάθη των αιώνων. Η υποχρέωση αυτή είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση και είναι ανεξάρτητη από φυλή, χρώμα, πολιτισμό και θρησκευτικές πεποιθήσεις.
Στην Αρχαία Ελλάδα, ο σεβασμός προς τους νεκρούς εθεωρείτο επιταγή των θεών προς τους ανθρώπους ενώ στις μέρες μας τα κράτη τον έχουν θεσπίσει νομοθετικά αλλά και με διεθνείς συμβάσεις, όπως στο δίκαιο του πολέμου όπου ως γνωστόν προβλέπεται αναστολή των εχθροπραξιών για τη συλλογή των νεκρών κλπ.
Και ενώ σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις εποχές οι νεκροί έχαιραν και χαίρουν του απέραντου σεβασμού των ζώντων, στο Μεσολόγγι φαίνεται ότι επικρατούν άλλα ήθη και άλλοι νόμοι που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε από τις πολιτισμένες κοινωνίες άλλων πόλεων.
Τα δύο νεκροταφεία της πόλης μας και κυρίως εκείνο του Αη Γιάννη, δεν διαφέρουν και πολύ από μια βρωμερή χωματερή συνοικισμού περιθωριακών ατόμων. Σκουπίδια ανάμεσα από τα μνήματα νεκρών συμπολιτών μας, άγριοι καλαμιώνες και ξερόχορτα ύψους της τάξεως του ενός μέτρου, μπουκάλια πλαστικά και γυάλινα ριγμένα εδώ κι εκεί, φίδια και διάφορα άλλα ερπετά που περιφέρονται επικίνδυνα ανάμεσα στους τάφους, συνιστούν το σκηνικό της πλήρους απαξίωσης των νεκρών μας.
Οι χώροι είναι αφύλακτοι, αφημένοι στο έλεος των κλεπτών που αρπάζουν ελεύθερα ότι βρουν διαθέσιμο για πώληση: από μαρμάρινα ή μπρούτζινα ανθοδοχεία και μπουκάλια με λάδι μέχρι φυτίλια για τα καντήλια. Στο νεκροταφείο του Αη Γιάννη, δεν υπάρχει ούτε ένα απλό παγκάκι, κάτω από ένα στέγαστρο, για να ξεκουραστεί κάποιος επισκέπτης. Για να ανάψεις το καντηλάκι της μάνας σου, τους καλοκαιρινούς μήνες, θα πρέπει να πας στο νεκροταφείο χαράματα, που ο ήλιος ακόμα δεν έχει κάψει ή αργά το σούρουπο. Για να ανάψεις ένα κερί, δεν έχεις τη δυνατότητα να το αγοράσεις επιτόπου αφού το νεκροταφείο στερείται εκκλησίας και μόνο αν το φέρεις απ’ το σπίτι σου θα μπορέσεις να εκπληρώσεις την επιθυμία σου.
Και ενώ με λύπη παρατηρείς όλη αυτή την τραγελαφική πραγματικότητα, κάπου-κάπου βλέπεις και κανά παπά να περιφέρεται με τον σκοπό να τσακώσει κάποιον ενδιαφερόμενο για κανά τρισάγιο προκειμένου να εισπράξει παράνομα το δεκαρικάκι. Αλήθεια, ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο ένας κρατικός υπάλληλος, όπως είναι οι ιερείς, πρέπει να αμείβεται με αυτόν τον άθλιο τρόπο προκειμένου να ασκήσει τα καθήκοντά του. Πώς θα φαινόταν στον παπά Γιώργη, τον παπά Γιάννη ή τον παπά-Λάμπρο αν πήγαιναν σε μια δημόσια υπηρεσία να ζητήσουν ένα πιστοποιητικό και έπρεπε να δώσουν στον υπάλληλο δέκα ευρώ για τον κόπο που κατέβαλε; Ποτέ δεν θα ξεχάσω, όταν προ τριετίας που έφερα από την Πάτρα τη σορό του αδερφού μου για να ενταφιαστεί στον οικογενειακό μας τάφο, ο παπάς που τον διάβασε προ της ταφής δεν είχε σκοπό να απομακρυνθεί αν δεν του έδινα πενήντα ευρώ που μου υπέδειξε, δήθεν εμπιστευτικά, ένα «παπαγαλάκι» που μου το έστειλε επί τούτου.
Το Μεσολόγγι, έχει αποδείξει έμπρακτα το πόσο σέβεται τους ηρωικούς του νεκρούς, γιατί να μην μπορεί να επιδείξει τον ίδιο σεβασμό προς τους νεκρούς παππούδες, πατεράδες, μανάδες και αδερφούς μας που κείτονται στα δύο νεκροταφεία της πόλης μας;
Ο Δήμος, που εισπράττει τόσα χρήματα ετησίως από τα ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας των νεκροταφείων, με ποιο δικαίωμα διατηρεί τους ιερούς αυτούς χώρους σε άθλια κατάσταση και σε κάθε περίπτωση, γιατί δεν μας λέει που πηγαίνουν αυτά τα χρήματα που χρεώνει στους συγγενείς των νεκρών;
Η Εκκλησία, για ποιο λόγο αδιαφορεί για αυτά που συμβαίνουν στα νεκροταφεία και γιατί δεν διαθέτει επί καθημερινής βάσεως δυο ιερείς υπηρεσίας προκειμένου αυτοί να τελούν τρισάγια χωρίς να εισπράττουν με εξευτελιστικό τρόπο και μάλιστα αφορολόγητα δεκάευρα και εικοσάευρα;
Η παρούσα αναφορά μου σε όσα συμβαίνουν στα νεκροταφεία του Μεσολογγίου δεν είναι τυχαία. Είχα σκοπό, εδώ και πολύ καιρό, να δημοσιοποιήσω τα όσα πρωτοφανή διαπιστώνω κάθε φορά που επισκέπτομαι τα μνήματα των δικών μου νεκρών.
Ας μην αποκτήσει το Μεσολόγγι νεκροταφεία σαν εκείνα των Αθηνών ή του Βύρωνα, αν κάτι τέτοιο προϋποθέτει δαπάνη σοβαρών χρηματικών ποσών που, ομολογουμένως, δεν υπάρχουν στην εποχή της κρίσης. Όμως, η στοιχειώδης καθαριότητα και ευπρεπισμός των υπόψη χώρων, αν μη τι άλλο, είναι δείγμα πολιτισμού και αν στερούμαστε του βασικού αυτού κριτηρίου, τότε αναρωτιέμαι τι χρειαζόμαστε τους πεζόδρομους, τις μαρίνες και τα υδροπλάνα αφού είμαστε ανίκανοι να ξεχορταριάσουμε τους τόπους που με ευλάβεια έχουμε αποθέσει τους προσφιλείς μας νεκρούς;
aixmi-news.gr
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!