- Καλησπέρα, Εύη! Η Μένια είμαι. Με ανησυχεί το χρώμα της Νεφέλης.
Πολύ χλωμή τις τελευταίες 2-3 μέρες. Σήμερα πήγαμε κολυμβητήριο και σταμάτησε στα 10 πρώτα λεπτά γιατί κουράστηκε
- Να τη φέρεις να τη δω…
- Να τη φέρεις να τη δω…
Την επόμενη στο ιατρείο της Εύης:
- Θέλω να της κάνετε εξετάσεις αίματος αμέσως! Δεν μου αρέσει καθόλου το χρώμα της…
- Θέλω να της κάνετε εξετάσεις αίματος αμέσως! Δεν μου αρέσει καθόλου το χρώμα της…
Την επόμενη στην Ευρωκλινική Παίδων, μετά τις εξετάσεις, τηλεφώνημα από Εύη:
- Μένια, η Νεφέλη έχει λευχαιμία. Θα σας μεταφέρουν στο Παίδων. Έρχομαι κι εγώ…
- Μένια, η Νεφέλη έχει λευχαιμία. Θα σας μεταφέρουν στο Παίδων. Έρχομαι κι εγώ…
Θυμάμαι σχεδόν τα πάντα, μέχρι την ώρα που περάσαμε την πόρτα του Παιδογκολογικού. Μετά, και για 2-3 μήνες περίπου, δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα!
Έτσι ξαφνικά, η Νεφέλη διαγνώστηκε με Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία. Θυμάμαι έντονα την ανακοίνωση της διάγνωσης από την ομάδα ιατρών του ΚΕΘ. Θυμάμαι τα πρώτα λόγια του κ. Καττάμη: «Δεν μιλάμε για ποσοστά επιβίωσης, μιλάμε για 100% ίαση!» Μετά το κενό…
Προσπαθώ να θυμηθώ που ήταν η Νεφέλη όταν μας μιλούσαν οι γιατροί. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς μέσα σε 1 ημέρα το δωμάτιο του νοσοκομείου έγινε το σπίτι μας. Πώς βρέθηκε καλωδιωμένη με ορούς, αντιβιώσεις. Πόσες φορές πήγαμε στο χειρουργείο να της βρούνε φλέβα. Αναρωτιέμαι πώς μάζεψε ο Γιάννης και μου έφερε όλα όσα χρειαζόμουν. Πώς ήταν τα πρώτα μας βράδια. Δεν θυμάμαι…
Έτσι ξαφνικά, η Νεφέλη διαγνώστηκε με Οξεία Λεμφοβλαστική Λευχαιμία. Θυμάμαι έντονα την ανακοίνωση της διάγνωσης από την ομάδα ιατρών του ΚΕΘ. Θυμάμαι τα πρώτα λόγια του κ. Καττάμη: «Δεν μιλάμε για ποσοστά επιβίωσης, μιλάμε για 100% ίαση!» Μετά το κενό…
Προσπαθώ να θυμηθώ που ήταν η Νεφέλη όταν μας μιλούσαν οι γιατροί. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς μέσα σε 1 ημέρα το δωμάτιο του νοσοκομείου έγινε το σπίτι μας. Πώς βρέθηκε καλωδιωμένη με ορούς, αντιβιώσεις. Πόσες φορές πήγαμε στο χειρουργείο να της βρούνε φλέβα. Αναρωτιέμαι πώς μάζεψε ο Γιάννης και μου έφερε όλα όσα χρειαζόμουν. Πώς ήταν τα πρώτα μας βράδια. Δεν θυμάμαι…
Δεν θυμάμαι τα αποτελέσματα των πρώτων εξετάσεων, δεν θυμάμαι τους δείκτες, δεν θυμάμαι τίποτα! Θυμάμαι, όμως, το πρώτο όνειρο που είδα στο δωμάτιο του νοσοκομείου, μετά από 1 μήνα: Ήταν άδεια η αγκαλιά μου και ρωτούσα τον γιατρό μας γιατί είναι άδεια η αγκαλιά μου αφού μου έλεγε ότι η Νεφέλη είναι εδώ. Είχα σηκωθεί τρομαγμένη, κοίταξα να δω αν αναπνέει η Νεφέλη και πήγα στο μπάνιο να ουρλιάξω. Δεν το έκανα, γιατί δεν είχα το δικαίωμα να φοβηθώ το θάνατο, το θεριό, όταν το παιδί μου πολεμούσε.
Έχει περάσει ακριβώς 1 χρόνος. Ένας χρόνος δύσκολος -όπως αναφέρει η μητέρα της στο karkinaki-, με πόνο, αγωνία, εφιάλτες, φάρμακα, νοσοκομεία. Ένας χρόνος που νόμιζα ότι δε θα τελείωνε ποτέ. Μέσα σ’ αυτόν το χρόνο έμαθα να ζω με την απειλή. Μίσησα κι αγάπησα πολλά.
Μίσησα τα απλά καθημερινά πράγματα που το παιδί μου δεν μπορούσε να κάνει πια. Τα ίδια πράγματα που τώρα αγαπώ τρελά. Μίσησα τον εαυτό μου για τις στιγμές που έχασα το κουράγιο και την πίστη μου. Για τις στιγμές που ένιωθα τύψεις που ήμουν με τον Πάρι κι άφηνα τη Νεφέλη στο νοσοκομείο.
Για τις πολλές-πολλές μέρες που ήταν ο Πάρις μόνος του χωρίς εμάς. Έκλαψα όταν μου είπε η μαμά μου ότι έκανε τα πρώτα του βήματα κι εγώ δεν ήμουν εκεί. Τα έβαλα μαζί της. Μίσησα τον εαυτό μου όταν η Νεφέλη πονούσε, φοβόταν κι εγώ της φώναζα ότι πρέπει να πάρει τα φάρμακα της, να την τρυπήσουν, να κάνει μετάγγιση.
Της φώναζα ότι το μόνο που με νοιάζει είναι να γίνει καλά. Πώς να καταλάβει, όμως, ένα 3χρονο παιδί την απόγνωση της μαμάς; Αγάπησα περισσότερο τον άντρα μου και τους φίλους μου. Μίσησα την αδυναμία, την απόγνωση, το φόβο. Αγάπησα τη Ζωή!
Είμαστε στα μισά της διαδρομής. Έχουμε ένα χρόνο θεραπείας ακόμα. Ακολουθούν άλλα 3 χρόνια για να κλείσουμε την 5ετία και να ακούσουμε το 100% της ίασης. Όταν σκεφτόμουν τι θα γράψω γι’ αυτή τη μέρα, σκεφτόμουν τα θετικά μηνύματα που καλό είναι να ακούγονται, τις στιγμές που γελούσαμε, όλους τους νέους υπέροχους φίλους που κάναμε. Σκεφτόμουν να γράψω πράγματα από το ημερολόγιο μου. Τώρα που τελειώνω το κείμενο μου, δεν ξέρω τι μηνύματα βγαίνουν. Αλλά και δε με νοιάζει.
Ο καρκίνος δεν είναι ευχάριστος. Είναι τρομακτικός, με τεράστια δύναμη κι ανίκητος κάποιες φορές. Κρατώ ότι κερδίσαμε μια μάχη. Κρατώ ότι οι δικοί μου άνθρωποι με καταλαβαίνουν. Ότι τη Νεφέλη την αγαπούν πολλοί και πάντα θα την προσέχουν. Κρατώ ότι την κούραση που νιώθω και τη θλίψη, τη νιώθουν και οι φίλες μου, που έχουν περάσει και περνούν τα ίδια και χειρότερα και που όταν θα διαβάζουν αυτά που γράφω θα χαμογελάνε…
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!