Tου ΣΩΚΡΑΤΗ ΣΤΕΛΛΙΟΥ
Και όμως. Υπάρχει τρόπος να αυξηθούν οι θέσεις εργασίας στην πόλη και τον δήμο, εξαρτάται δε αποκλειστικά από εμάς και όχι από τις διαθέσεις εξωγενών παραγόντων.
Φτάνει να συνεννοηθούμε σαν πόλη και σαν δήμος. Το Μεσολόγγι διαθέτει έναν ζωτικό χώρο, μια δυνητική αγορά 50.000 ατόμων! Καθόλου μικρός ο αριθμός που εκτείνεται σε μια περιοχή που ξεκινά από την Γαυρολίμνη και καταλήγει στον Αστακό. Ωστόσο, αυτή την τεράστια ενδοχώρα έχουμε κάνει πολύ λίγα για να την προσελκύσουμε με αποτέλεσμα να την απομυζούν κυρίως οι επιχειρήσεις του Αγρινίου και δευτερευόντως άλλων πόλεων. Ακόμη και η πόλη του Μεσολογγίου αφήνει τα ωραία της λεφτουδάκια στο Αγρίνιο με αποτέλεσμα η αγορά της να είναι μικρή, αναλογικά πολύ μικρότερη από τα πληθυσμιακά δεδομένα που εξυπηρετεί και να παρουσιάζει προβλήματα ανταγωνισμού.
Φτάνω στο ερώτημα; Θέλουμε να απολαμβάνουμε πολύ περισσότερων καταστημάτων, ποικιλίας, καλύτερων τιμών και φυσικά εξυπηρέτησης; Θέλουμε να «αντιγράψουμε» το παράδειγμα της Ναυπάκτου που παρότι μικρότερη πληθυσμιακά περιοχή έχει πιο ανεπτυγμένη αγορά; Αν ναι πρέπει να αντιγράψουμε την καταναλωτική συμπεριφορά άλλων πόλεων, π.χ. στη Ναύπακτο δύσκολα φεύγουν εκτός πόλης για ψώνια και αυτή η αλληλουποστήριξη έχει σαν αποτέλεσμα να μένουν τα χρήματα στον τόπο και να γίνεται μια αλυσίδα.
Η ξενομανία της περιοχής Μεσολογγίου ίσως δεν έχει προηγούμενο στην επικράτεια. Καθημερινά σε γειτονικές πόλεις πέφτουν χιλιάδες ευρώ, χρήματα που αν επενδύονταν εδώ θα είχαν πολλαπλασιαστική δύναμη. Ταυτόχρονα ακόμη και στην ίδια την πόλη καθημερινά παρελαύνουν αυτοκίνητα τροφοδοσίας γειτόνων, λες και δεν μπορούμε να πάρουμε... χαρτοπετσέτες απ’ τον τόπο μας. Αυτό ίσως είναι αποτέλεσμα και της πληθυσμιακής σύνθεσης καθότι ο δημόσιος υπάλληλος δεν νιώθει αυτή την ανάγκη να αφήσει τα χρήματά του όσο ένας επαγγελματίας.
Αν λοιπόν επιθυμούμε να πέφτουν στην περιοχή εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο πρέπει να κάνουμε ένα συμβόλαιο τιμής. Ήτοι οι έμποροι να βελτιώσουν τις υπηρεσίες, την εξυπηρέτηση και τις τιμές. Και οι καταναλωτές να αποβάλλουν την, αρκετές φορές δικαιολογημένη ένεκα της τοπικής αντιμετώπισης, τάση της ξενομανίας προτιμώντας τα καταστήματα του τόπου τους. Σε αυτό το κρίσιμο θέμα που άπτεται αποκλειστικά των δικών μας ενεργειών έχει πρωταρχικό ρόλο ο εμπορικός σύλλογος. Καλείται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Αυτός δεν είναι να πολεμά μανιωδώς τους πεζοδρόμους, αλλά να κάνει μελέτες, να οργανώνει ημερίδες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των καταναλωτών, να κάνει ειδικές, στοχευμένες καμπάνιες. Αυτά περιμένουν τα μέλη από έναν σύλλογο, αυτά έχει ανάγκη για να ζήσει η πόλη και ο δήμος. Παράλληλα εσωτερικά του δήμου πρέπει να συσφιχθούν οι σχέσεις περαιτέρω. Οι Μεσολογγίτες να υποστηρίζουν περισσότερο το Αιτωλικό και τις Οινιάδες και τανάπαλιν. Μόνο έτσι θα αρχίσουμε να χτίζουμε μια δυνατή αγορά με περισσότερες επιλογές και θα περιορίσουμε την διαφυγή πολύτιμου χρήματος που θα μπορούσε να δημιουργήσει πλείστες όσες θέσεις εργασίας σε συμπατριώτες μας. Με λίγα λόγια να αναπτύξουμε έναν καλώς νοούμενο... «Μεσολογγιτισμό» σε πολλά επίπεδα. Αυτό είναι και αποστολή της δημοτικής αρχής που αναλαμβάνει το Σεπτέμβρη.
| Σας άρεσε; Πατήστε... |
|---|
loading...