Η συμπεριφορά και η απάντηση του λυκειάρχη του 1ου λυκείου Μεσολογγίου κου Ξουργιά φέρει
κατάλοιπα και εικόνες της επταετίας. Δεν πείθει, όχι μόνο εμένα και την οικογένειά μου αλλά, κανέναν που έχει έστω και λίγη αντίληψη.
Ο μικρός Μεσολογγίτης μαθητής Ιωάννης είναι παιδί εξαίρετο, συνεσταλμένο και φτωχό. Δεν αγνόησε καμία παρατήρηση, δεν μίλησε άσχημα σε κανέναν, απλά έπρεπε να τιμωρηθεί προς παραδειγματισμό, περνώντας υποσυνείδητα στα μάτια των υπολοίπων παιδιών την εικόνα του ότι, αν κάποιος δεν ψωνίσει από το κυλικείο θα έχει την ίδια ποινή και αντιμετώπιση.
Ο κος Ξουργιάς κάνει διαφήμιση και προβολή των υπηρεσιών και της ποιότητας των προϊόντων που προμηθεύει το κυλικείο τους μαθητές του σχολείου. Άραγε αυτός είναι ο ρόλος του; Να μετρά πόσες τυρόπιτες πουλά; Το αφήνω στην κρίση του καθενός!
Ας μας απαντήσει ο κ. λυκειάρχης αν το δικό του παιδί, που είναι και αυτός μαθητής στο ίδιο σχολείο, γιατί προμηθεύεται φαγητό από εξωτερικά καταστήματα και γιατί δεν του έχει επιβληθεί κάποια ποινή μέχρι σήμερα!!
Φίλοι αναγνώστες, τα παιδιά μας βιώνουν την κρίση και τις συμπεριφορές αυτής, περισσότερο από εμάς τους μεγαλύτερους. Θέλουν στήριξη, καθοδήγηση και ελπίδα. Πως αυτό το παιδί, που τώρα κινδυνεύει να μείνει στην ίδια τάξη, να ξανασηκωθεί και να ορθοποδήσει;
Αυτή η πόλη κύριε Ξουργιά έχει ιστορία. Έχει ελεύθερους πολίτες με ελεύθερες ιδέες. Σας λέω ότι ο φασισμός είναι κατάλοιπο του παρελθόντος και για αρκετούς, όπως εσάς σήμερα, λόγω της γενικότερης κατάστασης, είναι εργαλείο επίδειξης και κύρους. Αναρωτιέμαι εάν ο μαθητής Ιωάννης, που τιμωρήθηκε με τριήμερη αποβολή, επειδή δεν αγόρασε γεύμα από το κυλικείο, θα κάνει ίσως κάτι περισσότερο, δηλαδή αν θα πρέπει ίσως να εξοριστεί από τα σχολεία του Μεσολογγίου και να μετακομίσει και μείνει σε άλλη πόλη ή να γίνει μετανάστης σε άλλη χώρα.
Σας μεταφέρω λίγους στίχους από τον μεγάλο δημιουργό της χώρας μας:
Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο
που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν
όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν
Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν
Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός
που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν
όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν
Μα ένα βράδυ σκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν
Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός
Βούλα Κοντογιάννη
aixminews
loading...
Αν σου άρεσε το άρθρο μοιράσου το με τους φίλους σου!